Αριθμοί.

Ό,τι κι αν κάνεις σήμερα στη ζωή σου, γίνεσαι ένας αριθμός, ένα κομμάτι μίας στατιστικής. Και η στατιστική είναι μία αδηφάγα σαλαμάνδρα που δεν σε ρωτά αν θέλεις να είσαι μέρος της.

«133 ακροατές του ραδιοφώνου»

«32% παρακολούθησαν την τηλεοπτική εκπομπή…»

«Το κόμμα μας απέσπασε το 24,8% των ψήφων»

Η αριθμολογική μας φύση ακολουθεί την ύπαρξή μας, όπως η κυματική φύση ακολουθεί την σωματιδιακή φύση της ύλης. Ή μήπως το αντίθετο; Ή και τα δύο ταυτόχρονα; Τέλος πάντων…

Όταν σε ρώτησαν πόσα παιδιά έχεις απάντησες ‘τρία!’. Κάποτε απαντούσες ‘το Νίκο’, ‘τη Μαρία’ και το ‘Χρήστο’. Διότι κάποτε τα παιδιά σου δεν ήταν μετρήσιμα. Δεν υπήρχαν τρία παιδιά μέσα στον κόσμο, αλλά ‘τρεις κόσμοι’ ταυτόχρονοι. Και κάθε κόσμος είχε κάτι από το χάος της αγάπης του ανθρώπου, ήταν άπειρος κι άρα μη μετρήσιμος. Κι εύλογα θα έλεγε κάποιος «μα οι ‘τρεις κόσμοι’ δεν είναι μετρήσιμοι«; Η απάντηση όμως προέρχεται εξίσου από τα μαθηματικά: ‘πόσο μας κάνει τρεις φορές το άπειρο;’. Το τρεις είναι μία σύμβαση που προσπαθεί να προσεγγίσει την αριθμολογία μέσα στα πλαίσια που εκείνη διαμορφώνει. Ακόμη, αν κάτι, όντως, περιγράφει τον άνθρωπο είναι η λέξη άπειρο, που σημαίνει ταυτόχρονα το απέρατο και εκείνο για το οποίο δεν έχουμε ικανή εξωτερική εμπειρία.

Η σύγχρονη επιστημονική μεθοδολογία βασίζεται στην κοινή αποδοχή και την συμφωνία των μερών. Η ίδια αξιώνει ως θεμέλιό της την διαφωνία. Μέσα στον λαβύρινθο των θεωριών και των αποδείξεων, σπάνια κάποιος αναρωτιέται για το αυτονόητο. Αν θεωρούμε πραγματικά μόνο εκείνα στα οποία συμφωνούμε, τότε προφανώς εκείνα στα οποία διαφωνούμε τα ορίζουμε αντίστοιχα ως μη πραγματικά. Κι επομένως, κάθε διάφορη άποψη που δεν ταυτίζεται εξ’ ολοκλήρου με την όποια συμφωνία, πραγματεύεται κάτι το ψευδές.

Έτσι, στην περίπτωση της ακροαματικότητας ή τηλεθέασης ή ψήφου κ.λ.π., ορίζουμε ως αληθές το γεγονός ότι κάποιοι είχαν πχ. ανοικτό το δέκτη του ραδιοφώνου εκείνη τη στιγμή. Ετούτο, από μόνο του δεν σημαίνει τίποτε απολύτως. Κι όμως ετούτο είναι που προβάλλεται ως έμμεση διαφήμιση του εκάστοτε ραδιοφώνου, τηλεοράσεως, εφημερίδας κ.ο.κ. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι στην περίπτωση π.χ. της εφημερίδας, η γιαγιά μου έταζε του παππού μου να της φέρει μία εφημερίδα για να τυλίξει το τυρί. Και συνήθως ζητούσε μία συγκεκριμένη εφημερίδα που είχε ‘καλή ποιότητα φύλλου’. Αντίστοιχα, οι εφημερίδες χρησιμεύουν και ως προστατευτικά δαπέδου κατά το βάψιμο, ώστε να μην λερώνεται το τελευταίο από διαφεύγουσες ρανίδες χρωστικής ουσίας.

Κάθε φορά που σε μία κοινωνία ευημερούν οι αριθμοί, δυστυχούν οι άνθρωποι. Ετούτη είναι μία φράση διατυπωμένη από πολλούς ανθρώπους, διόλου τυχαία θα έλεγα, ασχέτως του βάθους της ερμηνείας που μπορεί κανείς να της προσδώσει. Από τη στιγμή που η ύπαρξη μετατρέπεται σε αριθμό, ο άνθρωπος αλλάζει μορφή και συμπιέζεται μέσα στα πλαίσια μίας συμφωνίας. Γίνεται ένα ΝΑΙ ή ένα ΌΧΙ, όπως εκείνα που ζητούσαν οι πάπες του μεσαίωνα από τους πιστούς, όπως εκείνα που ζητά ο σύγχρονος πολιτικός από τους πολίτες μία φορά ανά τετραετία. Το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ αποσυμπιέζεται εν συνεχεία, ανάλογα με τα κέφια του κάθε καλοθελητή αναλυτή, ώστε να επιστρέψει στη βάση του, τον άνθρωπο, ως ρητή συνθήκη.

Το λάθος που συμβαίνει είναι πως θεωρούμε την θεωρητική ανάκριση προνόμιο των φονταμενταλιστών του μεσαίωνα, εξ’ αιτίας κυρίως του πασίγνωστου περιστατικού της ανάκρισης του Γαλιλαίου. Όμως, κάτι τέτοιο θα ήταν απλά άλλη μία απλούστευση, άλλη μία στατιστική αριθμολογία παραχάραξης της ιστορίας διά της αφαιρετικής συμφωνίας (συμφωνούμε σε αυτό, άρα υπάρχει μόνο αυτό), όπως περιέγραψα παραπάνω. Στη σύγχρονη κοινωνία δεν υπάρχει εκτέλεση διά πυράς ή αγχόνης. Υφίσταται όμως ο κοινωνικός εξοστρακισμός, που αποτελεί μία εξίσου βασανιστική εκτέλεση. Αν δεν δηλώσεις το ΝΑΙ σε κάποιον πχ. πολιτικό, ή ακόμη και στον προϊστάμενο κάθε εργασίας, περιθωριοποιείσαι με συνοπτικές διαδικασίες. Η περιθωριοποίηση στις σύγχρονες κοινωνίες είναι εφάμιλλη των εξοριών σε ερημικά νησιά, όταν κι εξαναγκάζεσαι σε συνθήκες επιβίωσης σε μέρος που δεν υπάρχει τρόπος επιβίωσης. Έτσι, ακόμη κι αν γνωρίζεις να ‘ψαρεύεις’ κατά το προσφιλές ρητό που λέει ‘αντί να δώσω σε έναν φτωχό ένα ψάρι, είναι προτιμότερο να του δώσω καλάμι και να μάθει να ψαρεύει’, πρέπει να υπάρχουν θάλασσες με ψάρια για να τραφείς… Και οι θάλασσες ετούτες ανοίγουν μόνο με το ΝΑΙ κατά την σύγχρονη ιερά εξέταση.

Το ΝΑΙ σου λοιπόν αυτό είναι η παράδοση της ίδιας σου της ψυχής στον κόσμο της αριθμολογίας.

«Για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά / για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να δώσεις πολλά. / Δε φτάνει μόνο το μυαλό σου, δεν φτάνει μόνο το κορμί σου. / Το πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου δικέ μου / Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία.» (Χ. & Π. Κατσιμίχας)

Πολλοί αναφέρουν το ‘διαφωτισμό’ ως την έξοδο από το ‘σκοταδισμό’. «Όταν τα μάτια σου συνηθίσουν το σκοτάδι, το φως σε τυφλώνει οπότε και στρέφεσαι προς το σκότος αντί του φωτός, καθώς εκείνο σε ζαλίζει» (Πλάτων – η αλληγορία του σπηλαίου). Η σύγχρονη πολιτική δεν ανήκει λοιπόν στις πολιτικές επιστήμες; Από πότε η επιστήμη είναι άμοιρη των ευθυνών για τα δεινά του σύγχρονου ανθρώπου; Επιστήμονες δεν είναι αυτοί που σκοτώνουν τους συνανθρώπους τους πατώντας ένα κουμπάκι στον υπολογιστή; Επιστήμονες δεν είναι εκείνοι που χορηγούν δηλητήρια στους ανθρώπους, για να τους έχουν μία ζωή ανάγκη ως φαρμακολόγους; Επιστήμονες δεν είναι οι άλλοι που βιάζουν μικρά παιδάκια στα σχολεία ντυμένοι τα κουστούμια των δασκάλων και καθηγητάδων; Γιατί λοιπόν με την ίδια άνεση που βρίζουν το σύνολο των ιερέων ή των φιλοσόφων ή των καλλιτεχνών, επειδή κάποιος εξ αυτών διέπραξε ένα αδίκημα, δεν γενικεύουν και στην επιστήμη της αριθμολογίας, της ισοπέδωσης και της αφαιρετικής συμφωνίας;

Πόσο προσπάθησες, σοφέ άνθρωπε, να θεμελιώσεις τον σεβασμό της κάθε ύπαρξης ξεχωριστά! Και θέλησες λέει να τους διαφωτίσεις, να τους διδάξεις τον ορθό λόγο! Και καθ’ ένας εξ’ αυτών παραδίνεται αμαχητί στη δημιουργική γενίκευση και την αφαιρετική συμφωνία. Κάθε φορά που θα διαβάσεις σοφέ άνθρωπε αριθμούς στα μάτια των ανθρώπων, θα είναι και ένα ακόμη βήμα προς την αριθμοποίησή του εαυτού σου. Κάθε φορά που θα βλέπεις τρεις πελάτες στη δουλειά σου, θα βλέπεις και τρία αφεντικά να εξουσιάζουν το νου σου. Κι εκείνος θα μοιράζεται στα τρία, παράγοντας τριπλή σχιζοφρένεια στον κόσμο των λογισμών σου. Κάθε φορά που θα βλέπεις τρία τα παιδιά σου, στα τρία θα κόβεις την καρδιά σου, και κάθε παιδί σου θα γεύεται το τρίτο της αγάπης σου. Γιατί εξαρχής μπορούσες να έχεις τρεις καρδιές μέσα στη μία. Κι εκείνες να έχουν άλλες τρεις κι εκείνες άλλες τρεις με τη σειρά τους για να χωρέσεις τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος αντέχει κι από έναν ισοδύναμο κόσμο για κάθε άνθρωπο, αλλά ο κάθε άνθρωπος νοεί έναν κόσμο μοναδικό που δε χωρά κανέναν άλλο, ούτε καν τον ίδιο τον κόσμο. Γι’ αυτό άνθρωπε σοφέ καταλήγεις πάντοτε στο αιώνιο ερώτημα με την κότα και το αβγό: «Αν κάθε άνθρωπος ζει στον κόσμο του, πώς γίνεται να υπάρχει ένας καθολικός κόσμος; Κι αν από την άλλη ζούμε όλοι σε έναν κόσμο, πώς γίνεται να τον βιώνουμε τελείως διαφορετικά;».

Advertisements