Στην πυρά

«Νεαρός τοξικομανής λεωφορειοπειρατής στη Σίνδο σκότωσε τον οδηγό»

«Ηλικιωμένος στην Αυστρία βίαζε την έγκλειστη κόρη του και βιαιοπραγούσε πάνω της»

«Νεαρός φοιτητής Ασιατικής καταγωγής εισέβαλε οπλισμένος με πυροβόλο όπλο σε φοιτητικές εστίες Πανεπιστημίου της Αμερικής και άφησε πίσω του 100 νεκρούς»

ΠΡΕΖΑΚΙ ο πρώτος, ΤΕΡΑΣ ο δεύτερος, ΤΡΕΛΟΣ ο τρίτος… και η ζωή συνεχίζεται. Ο ένοχος βρέθηκε. Η ποινή έχει προκαθοριστεί από την ίδια την κοινωνία. «Σταύρωσε εαυτόν!»

Τα μέσα ενημέρωσης προβάλλουν τον άνθρωπο με την επίσημη ταυτότητά του: «τοξικομανής».

-Τί κάνεις παιδί μου στη ζωή σου;

– Είμαι τοξικομανής. Άνθρωπος -για τους άλλους- ήμουν μέχρι πριν πάρω την πρώτη μου δόση. Δεν θυμάμαι καν πώς είναι να είσαι άνθρωπος. Από τα 12 «χτυπάω». Τα υπόλοιπα παιδιά μαθαίνουν γράμματα κι εγώ γραμμάρια… Από τότε ακόμα ο άνθρωπος έχει φύγει και τη θέση του πήρε ο «Πρεζάκιας».

Βιολογία του καφενείου – Ανθρωπολογία – Βασικοί ορισμοί

Πρεζάκιας είναι μία κατηγορία ανθρωπόμορφων θηλαστικών (homo prezous erectus) που παρουσιάζουν επιθετική συμπεριφορά και θρέφονται με τεχνητή σκόνη και χάπια από ειδικές φυτείες κυρίως της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας. Η ζωή του περιορίζεται στην αναζήτηση τροφής και έχει παρατηρηθεί ότι τον έλκουν ιδιαίτερα τα κτίρια που διαθέτουν έναν πράσινο σταυρό σε επιγραφή. Επιστημονικές έρευνες σπέυδουν να αποδείξουν πως η τροφή τους προκαλεί μετάλλαξη σε μία συστάδα του DNA που προκαλεί την γνωστή μετάλλαξη από Homo Sapiens Sapiens σε Homo Prezous Erectus.

Βιαστής και σαδιστής είναι μία έτερη κατηγορία σύγχρονων ανθρωπιδών Homo Aselgous Sadisticus, η οποία παρασιτεί σε βάρος των Homo sapiens sapiens, εκμεταλλευόμενη τα επικοινωνιακά κενά των σύγχρονων κοινωνιών. Σκοπός του είναι να διεισδύσει απαρατήρητος σε ένα κοινωνικό σύνολο για να ηδονιστεί κάνοντας χρήση βίας (σεξουαλικής κυρίως) τόσο σε ανυπεράσπιστα θύματα Homo sapiens sapiens όσο και στους ίδιους του τους απογόνους. Συνήθως δε, καμουφλάρεται -με ιδιαίτερη επιτυχία- και μεταμφιέζεται σε πρότυπο Homo s. s., οπότε και λειτουργεί ανενόχλητος μέσα στο ανυποψίαστο κοπάδι των υπόλοιπων άκακων και ανυστερόβουλων Homo s. s.

Τρελός, ψυχάκιας, βαρεμένος, ανώμαλος, φρικιό είναι κάποιες επιστημονικές ορολογίες που αποδίδονται στον ανθρωπίδα Homo Psychanomalus Schizophrenius. Είναι απόγονος επίσης του homo erectus με εμφανή σημάδια νοητικής υστέρησης, παρά τις φιλότιμες οικολογικές προσπάθειες του Homo s. s. να τον εκπαιδεύσει και να τον αφομοιώσει στο κοινωνικό σύνολο, ώστε να επιβιώσει ως είδος. Εκ φύσεως καλλιτεχνικών ικανοτήτων, έχει την τάση να υπερφαλλαγίζει τους κανόνες του Homo s. s.

Αυτές ήταν οι κοινωνικές ταυτότητες των τριών -στην περίπτωσή μας- δραστών. Δεν πρόκειται βιολογικώς για ανθρώπους, σύμφωνα με την «κοινή γνώμη», παρά μόνο για ανθρωπίδες απογόνους πιθηκόμορφων θηλαστικών. Ας πάμε όμως και στις θεωρητικές αναλύσεις που παρουσιάζουν κάποιο αυξημένο ενδιαφέρον…

Ψυχολογία (κοινωνική και ατομική) – Επιστημονικές θέσεις

«Ως το κατ’ εξοχήν πρόβλημα επισημαίνεται από πολλούς η διάδοση των ναρκωτικών. Ως κύριες αιτίες της χρήσης ναρκωτικών ουσιών από τους εφήβους αναφέρονται συχνά: η κρίση του θεσμού της οικογένειας, ο καταναλωτισμός και η ευδαιμονιστική αντίληψη της ζωής, το άγχος και η αβεβαιότητα για το μέλλον. Επίσης, αναφέρεται η ελλιπής φροντίδα από την πλευρά της Πολιτείας και η μη εφαρμογή αυστηρών μέτρων δίωξης των εμπόρων ναρκωτικών ουσιών. Μιμητισμός, κρίση θεσμών και αξιών, ανεργία, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε). Κακή και προκλητική προβολή του προβλήματος θεωρούνται ως βασικές αιτίες της χρήσης και διάδοσης των ναρκωτικών ουσιών μεταξύ των εφήβων.«

Από τη Βουλή των Εφήβων ( Σύνοδος Β’ – Επιτροπή κοινωνικών υποθέσεων)

Ο Ηλ. Μιχαλαρέας (Ψυχοθεραπευτής στο «18 Άνω») αναφέρει: «Η χρήση και η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι αποτέλεσμα των κάθε είδους κοινωνικών αντιθέσεων και της συνακόλουθης καταπίεσης μεγάλων στρωμάτων πληθυσμού. Προβάλλονται ως «λύση» και «διέξοδος», όμως οδηγούν στην αλλοτρίωση. (…) Οι χρήστες έχουν τριπλασιαστεί σε σχέση με μια δεκαετία πριν. Επίσης, έχουν κατεβεί οι μέσοι ηλικιακοί όροι. Σήμερα μιλάμε για παιδιά 13 και 14 χρόνων, που παίρνουν ναρκωτικά. Στην εφηβεία πια, είναι χρήστες.(…) Η τοξικομανία, ως τρόπος ζωής, χαρακτηρίζεται από την απώλεια νοημάτων, ενδιαφερόντων, ασχολιών, ανθρωπίνων σχέσεων, επικοινωνίας. Ο τοξικομανής είναι ένας μονοσήμαντος άνθρωπος. Έβαλε στο επίκεντρο της ζωής του την ουσία, θυσιάζοντας στο βωμό της όλες τις ανθρώπινες πλευρές του. Έχει μπει σε μια διαδικασία απώλειας της καθαρά ανθρώπινης – δηλαδή της κοινωνικής του – φύσης. Σε μια διαδικασία «αποδόμησης» της προσωπικότητάς του.(…) Αιτία της τοξικομανίας δεν είναι τα ναρκωτικά, αλλά η ανάγκη του ατόμου να τα χρησιμοποιήσει.(…) Ένα άτομο χρησιμοποιεί τα ναρκωτικά, για να ξεφύγει από την κοινωνική πραγματικότητα, που καραδοκεί να το συνθλίψει. Για να αντέξει το αδιέξοδο μιας παρακμιακής κοινωνίας. Η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο κρίσης, που παράγεται από τη βασική αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας. Από αυτήν την άποψη, η εξάρτηση – με τα σημερινά χαρακτηριστικά – είναι αποτέλεσμα του ίδιου του καπιταλισμού και, κατά συνέπεια, φαινόμενο των δύο τελευταίων αιώνων, περίπου. (…) Η «έλξη του απαγορευμένου», η περιέργεια, η μίμηση μπορεί να είναι σημαντικοί παράγοντες για να δοκιμάσει ένας νέος ναρκωτικά, αλλά δεν είναι επαρκείς για να οδηγήσουν στην εξάρτηση. Στρέφονται στα ναρκωτικά, για να ξεφύγουν από την αφόρητη κοινωνική κρίση.(…) Στη χρήση και την εξάρτηση, δεν έχει σημασία ποια ουσία χρησιμοποιεί κανείς. Σημασία έχει η διαμόρφωση μιας ψυχολογίας του «φτιαξίματος», μιας ψυχολογίας «εξάρτησης», μιας ψυχολογίας αναζήτησης της όποιας ουσίας.

Για το θέμα της παιδικής κακοποίησης και βιασμών ο Δρ. Δοβελος Ιωαννης – Καθηγητης Ψυχολογιας & Ψυχοθεραπειας, αναφέρει: «η παιδική κακοποίηση δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο, μια συνεχόμενη και αδιάσπαστη αλυσίδα σωματικής και ψυχολογικής βίας. Είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο ότι άτομα τα οποία κακοποιήθηκαν κατά την παιδική τους ηλικία, έχουν συχνά τη τάση να κακοποιούν τα δικά τους παιδιά με τον ίδιο ή και χειρότερο ακόμη τρόπο από αυτόν που κακοποιήθηκαν οι ίδιοι σαν παιδιά. Έχει επίσης διαπιστωθεί ότι η παιδική ηλικία πολλών βίαιων κακοποιών ακόμη και δολοφόνων χαρακτηρίζεται από βίαιη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση. Και είναι ακόμη γνωστό ότι αυτοί που έχουν τη τάση να βιάζουν ή να κακοποιούν παιδιά σεξουαλικά, έχουν στις περισσότερες περιπτώσεις και οι ίδιοι υποστεί παρόμοια σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική τους ηλικία.«

Εγώ… ο σύγχρονος Αυστραλοπίθηκοστρουθοκάμηλος

Είναι -φαίνεται- πολύ βολικός ο εξορκισμός ενός προβλήματος στο «πυρ το εξώτερον». Έχτισε ο καθένας μας μια εικονική κολυμβήθρα του Σιλωάμ μέσα στο μυαλό του, βουτά μέσα τη συνείδησή του και δίνει στον εγωϊσμό του άφεση αμαρτιών. Σταυρώνει και καίει τους συνανθρώπους του, για να θυμηθεί πώς δούλευε ο εξορκισμός του κακού κατά τον Μεσαίωνα, προσωποποιώντας το Κακό. Στη συνέχεια δίνει διαλέξεις σε Πανεπιστήμια και καφενεία για την εφαρμογή των σχετικιστικών εννοιών σωστού-λάθους και καλού-κακού φωνασκίωντας μετά πάθους υπέρ της κβαντομηχανικής και της συλλογικής τυχαιότητας. Και αφήνει εμένα να αναρωτιέμαι:

-Σκέψου να έπρεπε να αναλάβω τις ευθύνες μου απέναντι στην κοινωνία, γιατί ΕΓΩ είμαι η κοινωνία.

-…να έπρεπε να φροντίσω για το παιδί του γείτονα, ώστε να προστατέψω βραχυπρόθεσμα το δικό μου από τα ναρκωτικά που το πρώτο θα του δώσει και την κακοποίηση που αντίστοιχα θα υποστεί από εκείνο…

-…να έπρεπε να φροντίσω τον ηλικιωμένο, ώστε να ελπίζω σε αντίστοιχη βοήθεια όταν φτάσω στη δική τους ηλικία.

-…

– …να πρέπει σε γενικές γραμμές να φροντίσω τον άλλο, ώστε να προσφέρω τις καλύτερες υπηρεσίες στον ίδιο μου τον εαυτό.

Σήμερα, στην εμβρυακή Ανθρωπότητα του αύριο που τρέφεται και αναπτύσσεται στα σπλάχνα της μητέρας Φύσης,  γαντζωμένος καρτερικά από τον ομφάλιο λώρο της, η ατομικότητα και ο αλτρουισμός είναι ταυτόσημες έννοιες. Η εξατομίκευση και η συλλογικότητα αδέρφια που παλεύουν να επιβιώσουν στον Άνθρωπο. Η ελευθερία του είναι εκείνη του Ανθρώπου κι όχι του ανθρώπου. Ενός ανθρωπου που επιμένει να αποδεικνύει ότι επιθυμεί να προσεγγίσει σε νόηση τον «συγγενή» του Αυστραλοπίθηκο και να εφαρμόσει μιμητικά την αμυντική τακτική ενός μεγάλου πτηνού της ευρύτερης Ωκεανίας: «Βάζει το κεφάλι στο έδαφος και καταλαβαίνει ότι διατρέχει ζωτικό κίνδυνο μόνο όταν ο θηρευτής του το δαγκώσει στο εκτεθημένο ισχύο…».

Advertisements