Αστρονομία

Οι φυσικές επιστήμες έχουν την ιδιότητα να τροφοδοτούν συνεχώς τη σκέψη, οδηγώντας την στην πνευματική αγκαλιά της φιλοσοφίας. Η αστρονομία και αστροφυσική μαγεύουν με έναν περίεργο τρόπο το ανθρώπινο μυαλό και το αποδεσμεύουν από την πραγματικότητα που ορίζει το στενό του περιβάλλον. Κατά την παρατήρηση και έρευνα του διάστηματος διευρύνονται όλες οι χωροχρονικές μονάδες σε ασύλληπτες τιμές, δημιουργώντας μία μοντελιστική ομοίωση του κόσμου αλλά του μακρόκοσμου. Έτσι, με μία μακροσκοπική ματιά μπορούμε να διαπιστώσουμε πως οτιδήποτε συμβαίνει σε έναν μακρινό γαλαξία δεν απέχει πολύ από εκείνα που διαδραματίζονται σε ένα βιολογικό κύτταρο ή και σε ένα απειροστό νέφος σωματιδίων.

Ήλιος ακτίνες Χ

Ας ταξιδέψουμε μακριά, σε ένα νέφος σωματιδίων κάπου στο διάστημα, το οποίο μέσω της διαδικασίας συλλογής ύλης και ενέργειας, σταδιακά δημιουργεί μία σταθερή υπερμάζα που ονομάζεται αστέρας. Το σύνολο αυτό βασίζεται τόσο στα ενεργειακά πεδία όσο και τη συνισταμένη των δυνάμεων που ασκούνται μεταξύ των συστατικών στοιχείων του (κυρίως ήλιο). Οι δυνάμεις των θεμελιωδών αυτών στοιχείων που συγκροτούν τον αστέρα συνιστούν, τόσο την συνεκτική δράση του (βαρυτικές δυνάμεις), όσο και την αποσυνθετική δράση του (πυρηνικές) που αναγκάζουν τα άτομα να βρίσκονται σε δυναμική ισορροπία. Με άλλα λόγια, η κάθε μοναδιαία συστατική ύλη ενός αστέρα εμφανίζει ταυτόχρονα την τάση να συνενωθεί με τις υπόλοιπες σε μία «μοριο-κοινότητα», αλλά και η «μοριο-κοινότητα» αυτή διατηρεί τη δομή της χρησιμοποιώντας αντίθετα την ίδια ενέργεια της κάθε μοναδιαίας ύλης, ώστε να δημιουργεί τάσεις απωθητικές δημιουργώντας μία κατάσταση ισορροπίας (οι ισχυρότατες βαρυτικές δυνάμεις που επενεργούν σε μεγάλο μέρος της ύλης προκαλούν «μεταμόρφωση» στα άτομά της, αλλάζοντας τη δομή τους, εκλύοντας ταυτόχρονα ισχυρή πυρηνική ενέργεια). Όταν μεγάλο μέρος της ύλης έχει αλλάξει τη δομή του και κατά συνέπεια έχει χάσει την ικανότητα της περαιτέρω «μεταμορφώσεως», οι βαρυτικές δυνάμεις υπερισχύουν των πυρηνικών και επέρχεται η κατάρρευση του άστρου κάτω από το ίδιο βάρος του. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως Νόβα και έχει ως αποτέλεσμα ισχυρότατη εκρηκτική εκτόνωση του άστρου και εκτόξευση μεγάλου μέρους στο αχανές διάστημα.

Πλήθος

Ας μεταφέρουμε το παραπάνω φαινόμενο στα πλαίσια της δημιουργίας και ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας. Κάθε κοινωνικό σύνολο που έχει τελέσει ο άνθρωπος δεν έχει μεγάλη διαφορά από τη «ζωή» ενός αστέρα. Οι κοινωνίες «σχηματιζονται» από ανθρώπους και η ιστορία έχει δείξει πως είτε αφομοιώνονται από μεγαλύτερες κοινωνίες είτε αποκόπτονται και ανεξαρτητοποιούνται κατά την κατάρρευση μιας αυτοκρατορίας. Στις μέρες μας σχηματίζεται ένας από τους μεγαλύτερους «κοινωνικούς αστέρες» της ανθρώπινης ιστορίας, αν όχι ο μεγαλύτερος: η παγκοσμιοποίηση επιβάλλει την πανανθρώπινη κοινωνία. Αν θεωρήσουμε ότι οι συνθετικές μονάδες του εικονικού αυτού άστρου είναι τα άτομα (άνθρωποι) και οι δυνάμεις που επενεργούν από τα άτομα προς το σύνολο συνιστούν την ατομική ελευθερία, ενώ από το σύνολο προς τα άτομα την κοινωνική τάση, τα φαινόμενα εμφανίζουν ομοιότητες. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι θέμα χρόνου να μεταμορφωθεί το κοινωνικό όν σε ατομικό κάτω από την κοινωνική πίεση, να υπερισχύσουν τα ατομικά δικαιώματα της κοινωνικής συνοχής και να καταρρεύσει το κοινωνικό σύνολο κάτω από το «βάρος» της ίδιας του της συγκροτημένης ατομικότητας. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ο εκρηκτικός διασκορπισμός μεγάλου μέρος των μονάδων του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όπου πλέον θα αρχίσουν να ανακαλύπτουν εκ νέου την ανάγκη της επιβίωσης μέσω της κοινωνικότητας.

Super Nova

Σε μία τέτοια περίπτωση το θέμα των ατομικών δικαιωμάτων δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια του ανθρώπου να προσεγγίσει τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής, που ονομάζεται ατομικότητα της κοινωνικής οντότητας (κατά την οποία η κοινωνία συμπεριφέρεται ως ξεχωριστή ατομικότητα), στην οποία επικρατεί η απόλυτη απουσία δυνάμεων και το μέγιστο ενεργειακό περιεχόμενο…

Advertisements