Unique

«Το παιδί μου, το καλύτερο του κόσμου…», μου έλεγε η κυρά Μαρία προχθές βουρκωμένη που μιλούσε για το μονάκριβό της αγόρι.

«Τέτοιο παιδί γεννιέται μία στο εκατομμύριο και αν…», συνέχιζε.

«Κυρά Μαρία μου όλα τα παιδιά του κόσμου είναι παιδιά μας», της έλεγα «και όλα τα αγαπάμε και για όλα πρέπει να προσπαθούμε».

Εκείνη με ρωτούσε κοιτάζοντάς με μες τα μάτια :

«Πώς γίνεται παιδί μου να αγαπάω όλα τα παιδιά το ίδιο με αυτό που βγήκε μέσα από τα σπλάχνα μου;».

Μέσα στις κόρες των ματιών της, φεγγοβολούσε η εικόνα του προσώπου του γιου της, σαν σταματημένο καρέ από κινηματογραφική ταινία, πάνω στο πανί της μεγάλης άδειας αίθουσας.

«Κυρά Μαρία μου, δεν μπορούμε να εξισώνουμε τα πάντα και να τα συγκρίνουμε. Αλλά όλα τα παιδιά του κόσμου είναι κι ένα κομμάτι της ψυχής του γιού σου…».
Η κυρά Μαρία έστρεψε το βλέμμα αμήχανα, προσπαθώντας να συλλάβει την ιδέα ότι το πρόσωπο του γιου της έμοιαζε με εκείνο … εκείνο που φοράει στο μπροστά μέρος του κεφαλιού του το μικρό γυφτάκι των φαναριών ή εκείνη η μάσκα τρόμου που βάζει ο χούλιγκαν της κερκίδας, πριν πετάξει την πέτρα στον εχθρό της «θρησκείας».

«Μα πώς;…».

– «Κυρά-Μαριώ μου…Όταν ο γιος σου πάει σχολείο, ποιοι θα είναι οι φίλοι του; Όταν φτάσει στην ηλικία να παίξει ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή βόλλει, ποιοι θα είναι οι συμπαίκτες του… οι αντίπαλοί του;». «Ποιος θα είναι ο πρώτος του έρωτας; Ποιος θα γίνει συνάδελφός του;»,. « Ποιος θα του γράψει τα λάθος φάρμακα όταν εκείνος αρρωστήσει; Ποιος θα τον απολύσει από την εργασία του, που με μόχθο και ιδρώτα κέρδισε, εξαργυρώνοντας τη δουλειά του γιου σου σε τυχοδιωκτικές αναζητήσεις, για να βρει την ευτυχία που ποτέ δεν έζησε;». «Τελικά, για ποιόν θα επιλέξει να πεθάνει ανταλλάσσοντας χωρίς δεύτερη σκέψη εκείνο που σου πήρε 9 μήνες να δημιουργήσεις και πολλά χρόνια να πλάσεις με τα ίδια σου τα χέρια;».

«…Όλα αυτά είναι τα σημερινά παιδάκια που κάποτε θα μεγαλώσουνε σε μία κοινωνία που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ γι’ αυτά κυρά-Μαρία μου. Που δεν ένιωσαν την αγάπη της κυρά-Μαρίας. Που δεν γνώρισαν τι θα πει αγάπη πέρα από τον ομφάλιο λώρο.»

« …Και όσο νομίζεις ότι μπορείς να μεγαλώνεις ένα παιδί μέσα σε μία αποστειρωμένη γυάλα, μακριά από ανεπιθύμητα παράσιτα και μικροοργανισμούς, τόσο ο αέρας γίνεται από μόνος του δηλητήριο μέσα στη γυάλα, και εκείνη μετατρέπεται σε θάλαμο αερίων για το παιδί σου. Είναι το χρέος μας προς το παιδί μας να μοιράσουμε την αγάπη μας σε όλα τα παιδιά του κόσμου, γιατί όταν στο γόνιμο έδαφος δεν καλλιεργήσουμε την βέλτιστη ποσότητα λουλουδιών, αυτό γίνεται αυτόματα χώρος ανάπτυξης ζιζανίων».

Κυρά Μαρίες, απανταχού της γης, μη γελιέστε ότι μπορεί ένα πανέμορφο άνθος, όπως το Έντελβαις, να ζήσει στις πιο αντίξοες συνθήκες. Είναι μέχρι να φτάσει το χέρι της ανθρώπινης ματαιοδοξίας να το ξεριζώσει από το βράχο που στέκει αγέρωχο, για να το κάνει κορνίζα στο σαλόνι του. Ως εκεί φτάνει η λάμψη της μοναδικότητας σε αυτόν τον κόσμο.

Η φωτό ανήκει στην DARGATE AUCTION GALLERIES LLC

Advertisements