Η ενισχυμένη αναλογική μου…

3 Σχόλια

Εδώ και κάποιο καιρό μου έχει προκύψει ένας σοβαρός προβληματισμός σχετικά με τα τεκταινόμενα στην πολιτική μας ζωή. Ο προβληματισμός αυτός πηγάζει από ένα γνωστό φιλοσοφικού τύπου ερώτημα :»Μας κυβερνούν όντως αυτοί που μας αξίζουν;». Από κάποιας δεδομένης απόψεως σίγουρα, μιας κι εμείς τους εκλέγουμε, δηλαδή επιλέγουμε ποιος θα μας εκπροσωπήσει στη βουλή που αποτελεί το εργοστάσιο παραγωγής, προαγωγής και μορφοποιήσεως της σύγχρονης μορφής της δημοκρατίας. Πρέπει όμως, άραγε, να εκλέγονται με απλή ή με ενισχυμένη αναλογική; Πολύ επιστημονικό αλλά και με άπειρες θεωρητικές το θέμα και «σηκώνει» πολύ φιλολογία. Ας προσπαθήσω όμως να κάνω μία αναλογική προσέγγιση, από την οπτική του ανθρώπου που αναλύει με τη δική του θεώρηση ένα ανθρωποκεντρικό κοινωνικό σύστημα.

Τόσο τα βιώματα της απλής καθημερινότητάς μου, όσο και το σύνολο των ως τώρα κοινωνικών μου εμπειριών, μου έχουν διδάξει (ίσως και λάθος) ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αδυνατεί να αναγνωρίσει στον διπλανό του τα αντικειμενικά του δικαιώματα. Έτσι, ο εαυτός μου πάντοτε φέρει «αυξημένες» δόσεις δικαιωμάτων και «μειωμένες» δόσεις υποχρεώσεων. Ακόμα κι αν κανείς αρνηθεί εκ πρώτης όψεως το παραπάνω, σίγουρα θα έχει συλλάβει τον εαυτό του επί παραδείγματι να θεωρεί ως απόδειξη αθώωσης (ελαφρυντική δικαιολογία) κάθε του αιτιολόγηση, ενώ ένδειξη καταδίκης (ασυνάρτητες αερολογίες και προφάσεις) τις αιτιολογήσεις του άλλου. Δεν είναι λίγες οι καθημερινές και απλές περιπτώσεις κατά τις οποίες θεωρώ τον εαυτό μου άμεμπτο και ηθικό όταν πχ. δεν είπα καλημέρα στον γείτονά μου, ενώ αντίστοιχα τον εξύβρισα χυδαιότατα και είτε σιωπηλά, μέσα στο μυαλό μου αλλά και είτε σε συζητήσεις με άλλους, όταν ο εκείνος δεν το έκανε αντίστοιχα.

Δημιουργώ κοινωνικές ομάδες: φιλικές, επαγγελματικές, οικογενειακές, αθλητικές, μουσικές κλπ. Στις ομάδες αυτές προσπαθώ να καλύψω τις δικές μου ανάγκες, παραγκωνίζοντας τις περισσότερες φορές τις ανάγκες των άλλων και της ομάδας συνολικά. Και αφού καλύψω τις ανάγκες μου σε μεγάλο βαθμό, κάνω τη χάρη να πετάξω ότι μου περισσεύει και στους άλλους. Όταν δε, χορτάσει όλη η ομάδα, έρχεται ο καιρός να δείξει το κοινωνικό της πρόσωπο. Φτιάχνω ομίλους και τρέχω να σώσω τη χελώνα καρέτα-καρέτα (τυχαίο παράδειγμα) και τις φώκιες της Ανταρκτικής (και άλλο τυχαίο παράδειγμα).

Τελικά, η δική μου κρίση δεν εμφανίζει μία διαδικασία «αυξημένης» αναλογικής στην κοινωνική μου αντίληψη και στη λήψη αποφάσεων; Εγώ δεν μεροληπτώ προκειμένου να διασφαλιστεί το συμφέρον μου; Εγώ δεν βασίζομαι στο «φαίνεσθαι» και όχι στο «ποιείν» στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, προκειμένου να κερδίσω την κοινωνική εύνοια; Εγώ δεν κατηγορώ σιωπηλά, σε μία ενδόμυχη τελετουργία εξορκισμού του κακού, όλους τους άλλους, πάντοτε για να γλιτώσω από ενοχές που πατούν πάνω στο κεφάλι μου σαν παπούτσι Νο48 σε κάθε κίνησή μου; Τελικά, η αυξημένη αναλογική του εγωισμού μου δεν είναι αυτή που οδηγεί το χέρι στην κάλπη για να υποστηρίξει την αυξημένη αναλογική της πολιτικής μου έκφρασης;

Γιατί όμως πάντα όλα να γυρίζουν σε μένα; Άσε καλύτερα, δεν είναι ώρα για να αναλωθώ στην διασπορά των συλλογικών ευθυνών (καταμερισμός των ευθυνών) και κοινωνικές ιδεολογίες (συνισταμένη πορεία των ατομικών ευθυνών). Ας ακολουθήσω τη νέα «κοινωνική» μόδα που επιτάσσει τον αφοριστικό διαχωρισμό μου από το σύνολο, την αποκοπή από τα κοινά, βροντοφωνάζοντας «όλοι είναι καθάρματα, όλοι τους, εκτός από εμένα». Δεν υπάρχει άνθρωπος, υπάρχει «εγώ»… Και αυτοί συνεχίζουν τη δουλειά τους, δηλαδή να ενισχύουν την ήδη ενισχυμένη αναλογική της πολιτικής εκλογικής διαδικασίας. Κι εγώ προφανώς συνεχίζω απτόητος τη δική μου, δηλαδή να ενισχύω την ήδη ενισχυμένη εσωτερική αναλογική της εξατομίκευσης και εσωστρέφειας.

«Ο Άνθρωπος την κοινωνία κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσην εποίησεν»

Advertisements

Κόκκινοι γίγαντες, άσπροι νάνοι

1 σχόλιο

Αστρονομία

Οι φυσικές επιστήμες έχουν την ιδιότητα να τροφοδοτούν συνεχώς τη σκέψη, οδηγώντας την στην πνευματική αγκαλιά της φιλοσοφίας. Η αστρονομία και αστροφυσική μαγεύουν με έναν περίεργο τρόπο το ανθρώπινο μυαλό και το αποδεσμεύουν από την πραγματικότητα που ορίζει το στενό του περιβάλλον. Κατά την παρατήρηση και έρευνα του διάστηματος διευρύνονται όλες οι χωροχρονικές μονάδες σε ασύλληπτες τιμές, δημιουργώντας μία μοντελιστική ομοίωση του κόσμου αλλά του μακρόκοσμου. Έτσι, με μία μακροσκοπική ματιά μπορούμε να διαπιστώσουμε πως οτιδήποτε συμβαίνει σε έναν μακρινό γαλαξία δεν απέχει πολύ από εκείνα που διαδραματίζονται σε ένα βιολογικό κύτταρο ή και σε ένα απειροστό νέφος σωματιδίων.

Ήλιος ακτίνες Χ

Ας ταξιδέψουμε μακριά, σε ένα νέφος σωματιδίων κάπου στο διάστημα, το οποίο μέσω της διαδικασίας συλλογής ύλης και ενέργειας, σταδιακά δημιουργεί μία σταθερή υπερμάζα που ονομάζεται αστέρας. Το σύνολο αυτό βασίζεται τόσο στα ενεργειακά πεδία όσο και τη συνισταμένη των δυνάμεων που ασκούνται μεταξύ των συστατικών στοιχείων του (κυρίως ήλιο). Οι δυνάμεις των θεμελιωδών αυτών στοιχείων που συγκροτούν τον αστέρα συνιστούν, τόσο την συνεκτική δράση του (βαρυτικές δυνάμεις), όσο και την αποσυνθετική δράση του (πυρηνικές) που αναγκάζουν τα άτομα να βρίσκονται σε δυναμική ισορροπία. Με άλλα λόγια, η κάθε μοναδιαία συστατική ύλη ενός αστέρα εμφανίζει ταυτόχρονα την τάση να συνενωθεί με τις υπόλοιπες σε μία «μοριο-κοινότητα», αλλά και η «μοριο-κοινότητα» αυτή διατηρεί τη δομή της χρησιμοποιώντας αντίθετα την ίδια ενέργεια της κάθε μοναδιαίας ύλης, ώστε να δημιουργεί τάσεις απωθητικές δημιουργώντας μία κατάσταση ισορροπίας (οι ισχυρότατες βαρυτικές δυνάμεις που επενεργούν σε μεγάλο μέρος της ύλης προκαλούν «μεταμόρφωση» στα άτομά της, αλλάζοντας τη δομή τους, εκλύοντας ταυτόχρονα ισχυρή πυρηνική ενέργεια). Όταν μεγάλο μέρος της ύλης έχει αλλάξει τη δομή του και κατά συνέπεια έχει χάσει την ικανότητα της περαιτέρω «μεταμορφώσεως», οι βαρυτικές δυνάμεις υπερισχύουν των πυρηνικών και επέρχεται η κατάρρευση του άστρου κάτω από το ίδιο βάρος του. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως Νόβα και έχει ως αποτέλεσμα ισχυρότατη εκρηκτική εκτόνωση του άστρου και εκτόξευση μεγάλου μέρους στο αχανές διάστημα.

Πλήθος

Ας μεταφέρουμε το παραπάνω φαινόμενο στα πλαίσια της δημιουργίας και ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας. Κάθε κοινωνικό σύνολο που έχει τελέσει ο άνθρωπος δεν έχει μεγάλη διαφορά από τη «ζωή» ενός αστέρα. Οι κοινωνίες «σχηματιζονται» από ανθρώπους και η ιστορία έχει δείξει πως είτε αφομοιώνονται από μεγαλύτερες κοινωνίες είτε αποκόπτονται και ανεξαρτητοποιούνται κατά την κατάρρευση μιας αυτοκρατορίας. Στις μέρες μας σχηματίζεται ένας από τους μεγαλύτερους «κοινωνικούς αστέρες» της ανθρώπινης ιστορίας, αν όχι ο μεγαλύτερος: η παγκοσμιοποίηση επιβάλλει την πανανθρώπινη κοινωνία. Αν θεωρήσουμε ότι οι συνθετικές μονάδες του εικονικού αυτού άστρου είναι τα άτομα (άνθρωποι) και οι δυνάμεις που επενεργούν από τα άτομα προς το σύνολο συνιστούν την ατομική ελευθερία, ενώ από το σύνολο προς τα άτομα την κοινωνική τάση, τα φαινόμενα εμφανίζουν ομοιότητες. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι θέμα χρόνου να μεταμορφωθεί το κοινωνικό όν σε ατομικό κάτω από την κοινωνική πίεση, να υπερισχύσουν τα ατομικά δικαιώματα της κοινωνικής συνοχής και να καταρρεύσει το κοινωνικό σύνολο κάτω από το «βάρος» της ίδιας του της συγκροτημένης ατομικότητας. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ο εκρηκτικός διασκορπισμός μεγάλου μέρος των μονάδων του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όπου πλέον θα αρχίσουν να ανακαλύπτουν εκ νέου την ανάγκη της επιβίωσης μέσω της κοινωνικότητας.

Super Nova

Σε μία τέτοια περίπτωση το θέμα των ατομικών δικαιωμάτων δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια του ανθρώπου να προσεγγίσει τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής, που ονομάζεται ατομικότητα της κοινωνικής οντότητας (κατά την οποία η κοινωνία συμπεριφέρεται ως ξεχωριστή ατομικότητα), στην οποία επικρατεί η απόλυτη απουσία δυνάμεων και το μέγιστο ενεργειακό περιεχόμενο…

Ιστορία δίχως…τέλος

2 Σχόλια

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ανθρωπόμορφος ουραγκουτάγκος ο Σταυράκος…ο Σταυράκος που λέτε δεν νοιαζότανε για τίποτε άλλο πέρα από το τί θα φάει ,πως θα κοιμηθεί και πώς θα εκτονώσει την ενέργεια της πρώιμης αναπαραγωγικής διαδικασίας. Ο Σταυράκος είχε σταμπάρει μία ωραία σπηλιά, έξω από την οποία υπήρχε μία μπανανιά γεμάτη καρπούς, και μία όμορφη ανθρωπόμορφη χιμπατζίνα…τη Τζίνα.

Όλα κυλούσανε ωραία ,μέχρι που φτάσανε στο μέρος ένας γιγαντόσωμος ανθρωπόμορφος γορίλας ο Μήτρακας και ένας παμπόνηρος ανθρωπόμορφος αυστραλοπίθηκος ο Τζίμυς. Ο Μήτρακας επιβλήθηκε μέσα στη σπηλιά πετώντας το Σταυράκο απ’ έξω, ενώ ο Τζίμυς ξελόγιασε τη Τζίνα με τα κόλπα του και την παρέσυρε παραδίπλα ,κάτω από έναν καταρράχτη. Ο Σταυράκος αναγκάστηκε να φύγει και να βρει την τύχη του σε άλλα μέρη…

Περάσανε γενιές πολλές από τότε, όταν οι ανθρωπόμορφοι απόγονοι καταφέρανε να σταθούν στα 2 πόδια και να δημιουργήσουνε κοινωνίες και επιστήμες. Ο απόγονος του Σταυράκου, ο Αγαμέμνονας, είχε μία πανέμορφη γυναίκα, την απόγονο της Τζίνας, την Ελένη. Ήτανε βασιλιάδες και ζούσαν υπέροχα, ώσπου κάποια μέρα φιλοξενήσανε έναν πονηρό νεαρό, τον Πάρη, απόγονο του Τζίμυ. Ο Πάρης δεν κατάφερε να αντισταθεί στη γονιδιακή πλέον έκφραση των ενστίκτων και ξελόγιασε την Ελένη και την πήρε μαζί του στη μακρυνή Τροία. Τότε, ο Αγαμένονας γύρισε στον Αίαντα, απόγονο του Μήτρακα και του ζήτησε να τον βοηθήσει για να πάρουν πίσω την Ελένη. Ο Αίαντας όντως βοήθησε τον Αγαμέμνονα, και πήρανε την Τροία. Ο Πάρης πέθανε, ο Αίαντας κράτησε τα πολύτιμα εδάφη της Τροίας με πλούσιο εμπόριο και στρατηγική θέση και ο Αγαμέμνονας πέθανε από τη χαρά του πριν καν δει την ωραία Ελένη.

Και περάσανε γενεές 500, και ο Σταυράκος τζούνιορ έμαθε τέχνες και αθλητισμό και ιστορία και επιστήμες. Πήγε σε σχολεία και σε πανεπιστήμια και έμαθε να χρησιμοποιεί τμήματα του εγκεφάλου που δεν γνώριζε. Έμαθε τις λέξεις σεβασμός, γνώση, αγάπη, κοινωνικότητα, καθώς και χίλιες μύριες του μάθανε τα κιτάπια και οι δασκάλοι. Και γνώρισε τη Τζίνα, γυναίκα πανέμορφη και μορφωμένη και θερμή και πονετική. Ο τζούνιορ άρχισε να σκέφτεται σπίτι, οικογένεια, παιδιά κι όλα του φαινότανε όμορφα. Κι αγόρασε ένα σπίτι και βρήκε μία πολύ καλή δουλειά. Και γνώρισε τον Μήτρακα τον δικηγόρο και τον Τζίμυ τον τυχοδιώκτη. Στην πρώτη δυσκολία ο Μήτρακας του πήρε το σπίτι, του έβαλε γραμμάτια και τον ξεφτίλισε στην κοινωνία. Ο τζίμυς ο αρουραίος ξελόγιασε με τα αηδιαστικά του ψέματα την Τζίνα και την πήρε σε άγνωστο μέρος. Ο Σταύρακας, όπως και οι πρόγονοι του, πέθανε από τη λύπη του.

cainkillshisbrotherabel.jpg

Αυτή είναι, εν συντομία, η ιστορία της ανθρωπότητας. Μία ελικοειδής φανταστική ιστορία που στροβιλίζεται γύρω από τον ίδιο χρονικό άξονα αναφοράς, σε μία πορεία σπειροειδή που σχηματίζει εκθετικές στρώσεις εναπόθεσης δεδομένων. Το παραμύθι ετούτο ίσως και να εμπεριέχει πιο αντικειμενικά στοιχεία από την ιστορία που διδάσκεται κανείς στα σχολεία. Διότι, κι αν οι καιροί αλλάξανε, κι αν ο άνθρωπος έφτασε στο φεγγάρι, ένα πράγμα δεν άλλαξε: η ζωώδης τάση του ανθρωπόμορφου χιμπατζή που κρύβεται βαθιά μέσα στα κύτταρα και τις αλυσίδες των αμινοξέων, να αποκτήσει βιαίως ότι γεμίζει τις αισθήσεις του. Εκείνο που αλλάζει μόνο, είναι το όπλο που χρησιμοποιεί…και μόνο μία λέξη είναι ικανή να περιγράψει απόλυτα την έμφυτη αυτή τάση του ανθρώπου, στεγνή και ξερή….τραμπουκισμός.

Οι φωτό είναι δανεισμένες κατά σειρά εμφανίσεως από:

  • allposters.com
  • exzooberance.com
  • hellenica.de
  • mitchie.com
  • wikipedia

Κοιτάζω στο σήμερα, μα βλέπω το χθες…

Σχολιάστε

Time illusion

“He who controls the past commands the future…he who commands the future conquers the past…”

«Εκείνος που ελέγχει το παρελθόν, ορίζει το μέλλον… εκείνος που ορίζει το μέλλον κατακτά το παρελθόν…»

(George Orwell)

Gazing at stars

Κάποιες στιγμές των θερινών κυρίως νυκτών, συλλαμβάνουμε την όρασή μας να αποτυπώνει τις συναισθηματικές μας φλόγες στο μοτίβο του έναστρου και σκοτεινού ουράνιου κάδρου, και να προβάλλει τις φαντασιακές μας δημιουργίες σε ένα μελαγχολικό καμβά σκότους και αστρικού φωτός. Το βλέμμα εστιάζει αφηρημένα σε αστρικούς σχηματισμούς, που επαναλαμβάνονται με θαυμαστή ακρίβεια ανά τακτά χρονικά διαστήματα, σε μεγάλο εύρος χρόνου. Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουμε είναι το μακρινό παρελθόν κάποιου αστέρα, με πιθανή χρονική απόκλιση κάποιων εκατομμυρίων ετών (τιμή ασύλληπτη από τον ανθρώπινο εγκέφαλο). Πρόκειται στην ουσία για ιστοριολογική θεώρηση της πραγματικότητας και όχι βιοπτική.

Sunrise Καθώς τελειώνει η νύχτα, και το μοτίβο με τις φαντασιακές ζωγραφιές μας αρχίζει να θολώνει, παρατηρούμε τον ήλιο να ανατέλλει αργά και σταθερά. Αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως ανατολή είναι η δημιουργία της εικόνας της ανατολής στον εγκέφαλό μας, περίπου 8 λεπτά μετά το πραγματικό συμβάν. Είναι ο χρόνος που απαιτείται για να διανύσει το φως την απόσταση που χωρίζει πηγή και δέκτη. Άρα, στην περίπτωσή μας, το δικό μας παρόν είναι η ηλιοκεντρική πραγματικότητα με υστέρηση 8 περίπου λεπτών.

Dogs in road Αποφασίζουμε να γυρίσουμε στο σπίτι για να ξεκουραστούμε από τον ολονύκτιο εσωστρεφή μονόλογο. Οδηγούμε σε μεγάλη οδική αρτηρία, όταν ξαφνικά πετάγεται στο ρεύμα μας ένα αδέσποτο κυνοειδες ον. Η αντίδρασή μας χωρίζεται χονδρικά, στο χρόνο που χρειάζεται ο εγκέφαλος να δεχθεί και να επεξεργαστεί τα νέα δεδομένα, και τον χρόνο αντίδρασης για το λειτουργικό αποτέλεσμα. Στην ουσία και πάλι αντιλαμβανόμαστε την ιστορία ενός γεγονότος με ιστορική διαφορά κάποιων χιλιοστών του δευτερολέπτου. Επειδή, μάλιστα, ο άνθρωπός είναι οπτικοκεντρικό ον, γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε χρονικά διαστήματα μικρότερα των 3-4 περίπου χιλιοστών του δευτερολέπτου, δεν γίνονται αντιληπτά, δηλαδή υπάρχουν μόνο ως άγνωστα αίτια ενός εμφανούς αποτελέσματος (πχ. η διαδρομή μιας σφαίρας γίνεται αντιληπτή μόνο από τη λάμψη του πυροβολισμού και το ίχνος της πρόσκρουσης).

Prophet Είναι σημαντικό λοιπόν να κατανοήσουμε ότι οι αισθήσεις μας αποτυπώνουν την ιστορία του περιβάλλοντός μας. Πάντοτε υπολείπονται των πραγματικών γεγονότων. Ο άνθρωπος έχει καταφέρει να επιβιώσει και να επιβληθεί στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας κυρίως λόγω της δυνατότητας να προβλέπει. Δημιουργεί αλγοριθμικές συνέχειες ιστορικών μοτίβων και τις οργανώνει ποιοτικά και ποσοτικά, προσπαθώντας να προβλέψει πιθανά αποτελέσματα. Και όσο πληρέστερο είναι το αποθηκευμένο δυναμικό πληροφοριών, αλλά και όσο πιο εκπαιδευμένη είναι η αλγοριθμική διαδικασία επεξεργασίας, τόσο μεγαλύτερο είναι και το ποσοστό επιτυχούς πρόβλεψης. Η μαντική ικανότητα που διέθεταν εξέχουσες προσωπικότητες της ιστορίας, αλλά και διαθέτουν ακόμα κάποιοι του παρόντος, χρησιμοποιούσαν ως «καύσιμη ύλη» τη διαυγή ιστορική γνώση του βάθους των αιώνων. Τέλος, αν και είμαι αντίθετος με στην ιδέα και εφαρμογή του τζόγου, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι οι μεγαλύτεροι τζογαδόροι στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν έπρατταν με τα δεδομένα του παρόντος φύλλου, αλλά με αυτά των παρελθόντων…διότι όταν ξέρεις τι έχει περάσει, γνωρίζεις και τι θα ακολουθήσει…

Οι πηγές του φωτογραφικού υλικού που συνοδεύουν το κείμενο είναι κατά σειρά εμφανίσεως:

  • cyberspaceorbit.com
  • books20.com
  • newbigginbay.co.uk
  • i2.photobucket.com
  • iatwm.com

Το δέντρο της μοναξιάς

Σχολιάστε

melancholy tree

Κεφάλαιο Α’: «Η γέννηση»

Από τη στιγμή που γεννήθηκα, θυμάμαι μία κουβέντα να γαργαλά τα μικρά, νεοσχηματισμένα αυτάκια μου: «τί γλυκό παιδί , το πιο όμορφο, το πιο έξυπνο, το καλύτερο του κόσμου…».

Mother and child

Λόγια γονέων στοργικά που προσπαθούσανε να προσδώσουν μαγικές ιδιότητες στα κληροδοτημένα χρωματοσώματα.Φράσεις γνώριμων ανθρώπων που αράδιαζαν κοπλιμέντα για να τονώσουν την αυτοπεποίθηση των γονεών μου και να γεμίσουνε τα κενά που δημιουργούσαν οι ανασφάλειές τους.Ψυχρές διατυπώσεις αγνώστων, τους οποίους δεν ξαναείδα στη ζωή μου, που ξερνούσαν τυπικές πομπώδεις εκφράσεις είτε για να δηλώσουν την κοινωνική τους παρουσία στο συγγενικό μου περιβάλλον, είτε για να κερδίσουν την εύνοια των γονέων μου και των συγγενών….

Κεφάλαιο Β’: «Η κοινωνικοποίηση της εφηβείας»

Sad Tree

Και το παιδί μεγάλωνε…πάντοτε με την ευθύνη της ματαιόδοξης συγκρίσεως με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Τα πρώτα λόγια που άκουσε, ριζώσανε και γίνανε δενδρίλιο με δυνατό κορμό…σχεδόν αλύγιστο και πυκνό καταπράσινο φύλλωμα…και όσο άνθιζε κάθε άνοιξη και φούντωνε το φύλλωμά του, τόσο πυκνώνανε και τα παράσιτα γύρω του…εκείνα τα ζιζάνια που παραμονεύουν κοντά στις ρίζες, και περιμένουν με την πρώτη βροχή να αποσπάσουν σταγόνες δροσιάς από την αγκαλιά του δέντρου. Όσο αναπτυσσόταν ο κορμός, τόσο περισσότερα τα ζιζάνια στη βάση του, να κλέβουν σταγόνες από την ζωή του.

Κεφάλαιο Γ’: «Ο θρίαμβος»

Dancing tree

…Το παιδί έγινε έφηβος…και το δενδρίλιο, δέντρο. Η εμπειρία της ζωής έγινε σαν τη φωτιά στα χέρια των μακρινών προγόνων του, μέσο επιβίωσης. Ανακάλυψε τρόπους να απομακρύνει τα ζιζάνια από τις ρίζες του. Χρησιμοποίησε τα δηλητήρια του αέρα, τα οποία κατακρατούσε στο φύλλωμά του κατά την άνομβρη περίοδο, και απλά περίμενε την πρώτη βροχή να ταίσει φαρμάκι τους ανεπιθύμητους γείτονες. Με τις πρώτες σταγόνες, κιόλας, το αποτέλεσμα ήταν περισσότερο από εμφανές. Τα παράσιτα πέφτανε σαν το χιόνι και τα ζιζάνια λυγίζανε κάτω από το ίδιο τους το βάρος, εξαντλημένα, θανατωμένα. Το δέντρο δεν μπορούσε πια, παρά μόνο να τινάξει τα κλαδιά του ευτυχισμένο, σε ένα χορό μοναχικό και αυτάρεσκο.

Κεφάλαιο Δ’: «Η αποκαθήλωση»

Fall of the tree

…Ο έφηβος έγινε άντρας…το δέντρο θέριεψε. Η σκιά του επιβλητική. Ως και οι ακτίνες του ήλιου μάχουνταν η μία την άλλη, πια θα μπορέσει να φτάσει στην άλλη μεριά του φυλλώματος, σε έναν αγώνα ταχύτητας και δύναμης, μαζί και χάρης, με τερματισμό το δροσερό χορτάρι. Δεν υπήρχε πια χώρος για το δέντρο να απλώσει τις απέραντες ρίζες του. Ποσότητα από τα δηλητήρια που χρησιμοποιούσε για να σκοτώσει τα ζιζάνια, απορροφήθηκε από τα φύλα του και το δέντρο αισθάνθηκε να μουδιάζουν τα αγγεία του. Ο κορμός, τότε, άρχισε παροδικά να σαπίζει από μέσα και ο φλοιός να σκίζεται και να αποχωρίζεται το σώμα. Ορδές από έντομα και σκουλήκια ορμήξανε στο ετοιμοθάνατο κουφάρι, όπως οι γύπες και τα τσακάλια στο πληγωμένο ελάφι. Και σαν τον καταβεβλημένο από δυνατή αρρώστια γίγαντα, το δέντρο αρχικά έτριξε, ώσπου ακούστηκε ένας δυνατός ήχος όπως ο κεραυνός που διαπερνά την ξύλινη οροφή του σπιτιού. Έγειρε αργά στο πλάι και έπεσε απλώνοντας το τεράστιο κορμί του οριζόντια στην αγκαλιά της γης…

Κεφάλαιο Ε’: Το προφανές της ματαιότητας

DNA

Ο άντρας ξύπνησε απότομα. Έτριψε τα μάτια του για να διώξει από τους βολβούς των ματιών του αυτό το άσχημο όνειρο, ξορκίζοντας τους κακούς οιωνούς που άκουγε ότι συνοδεύουν τους εφιάλτες. Κοίταξε γύρω του ανακουφισμένος μαζί και απεγνωσμένος, για να δει έναν κόσμο διαφορετικό. Έναν κόσμο που μάχεται καθημερινά να αποτινάξει από πάνω του το προπατορικό του αμάρτημα, τον παιδευμένο εγωισμό, που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, από πατέρα σε γιο, από μάνα σε κόρη, όπως ο σπόρος των φυτών. Ανάλογη με το έδαφος και το κλίμα η επιτυχία της μετασποράς. Και ανακάλυψε τη δική του αλήθεια, ότι όταν ήταν δυνατός, ήταν και μόνος…όταν είχε ανάγκη από ζεστασιά, δεν είχε αγάπη…όταν δεν ήταν μόνος είχε για παρέα παράσιτα και ζιζάνια…

Η φωτογραφίες ανήκουν κατά σειρά σε συλλογές των

  • Dennis Webb’s Notable Art Photographs
  • tamilnation.org
  • minstrum.net
  • egreenway.com
  • gegraven.com
  • genome.gov

Όταν η φύση μας έχρισε δολοφόνους και αυτόχειρες…

Σχολιάστε

pascoedc.com - Disaster_Planning.jpg

… και σκέφτομαι…

pinellas-park.com - disaster.jpg

…μικρός που είναι ο κόσμος… Κάηκε η Πάρνηθα, και πήρε φωτιά το πληκτρολόγιό μου. Γράφω, ξαναγράφω, ρίχνω ευθύνες, καταριέμαι, φτύνω και σπουπίζω εκεί που έφτυσα… Εδώ και δεκαετίες, εμβαδόν μίας Πάρνηθας καταστρέφεται ανά ημέρα στο δάσος του Αμαζονίου. Εμβαδόν μίας Πάρνηθας αποτελεί η έκταση των πάγων που λιώνουν ανά χρόνο στο Βόρειο Πόλο. Εμβαδόν μιας Πάρνηθας αποτελεί το καμένο τοπίο που αφήνει πίσω κάθε κύμα βομβαρδισμών στο Ιράκ, το Αφγανιστάν κλπ. Εμβαδόν μιας Πάρνηθας ισοδυναμεί με τις εκτάσεις που καταλαμβάνουν τα χωριά που ερημώνονται ανά εβδομάδα στο Νταρφούρ. Κλπ. κλπ.

Τελικά, μικρός που είναι ο κόσμος…και πόσο μικροπρεπής, υβριστής και αλαζονικός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος…

catherinecorfield.co.uk/city_noise.jpg

Όταν νομίζουμε ότι η κλιματιστική εγκατάσταση του σπιτιού ή του αυτοκινήτου μπορεί να υποκαταστήσει το δάσος, ότι το τσιμέντο μπορεί να υποκαταστήσει το ξύλο, ότι το εμφιαλωμένο νερό μπορεί να υποκαταστήσει το ποτάμι, η καταστολή την πρόληψη, η τεχνολογία την παιδεία… περαστικά μας. Εμείς πάλι θα γευόμαστε τους 45+ βαθμούς του καύσωνα, τα εμφράγματα και πνευμονοπάθειες από τα μικροσωματίδια, το μόνιμο άγχος και νευρικές εφιδρώσεις από την έλλειψη ησυχίας και φυσικών συνθηκών διαβίωσης κλπ.

Πάμε όλοι μαζί για διαδηλώσεις, πορείες, επαναστάσεις κι όταν έρθει η ώρα της επιλογής δια της ψήφου, καλύτερο αύριο ή προοπτικές για μία «χαλαρή» θεσούλα στα σώματα ασφαλείας (και όχι μόνο), επιλέγουμε το δεύτερο. Ο καθείς παίρνει αυτό που του αξίζει σε αυτόν τον κόσμο, και προσωπικά δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι προς το παρόν μου αξίζει κάτι καλύτερο. Μέχρι να γίνω ‘Ανθρωπος περαστικά και σε μένα…τον ανθρωπάκο…

Οι φωτογραφίες είναι δανεισμένες από (κατά σειρά εμφανίσεως):
pascoedc.com
pinellas-park.com
catherinecorfield.co.uk

«Η λάμψη της μοναδικότητας»

Σχολιάστε

Unique

«Το παιδί μου, το καλύτερο του κόσμου…», μου έλεγε η κυρά Μαρία προχθές βουρκωμένη που μιλούσε για το μονάκριβό της αγόρι.

«Τέτοιο παιδί γεννιέται μία στο εκατομμύριο και αν…», συνέχιζε.

«Κυρά Μαρία μου όλα τα παιδιά του κόσμου είναι παιδιά μας», της έλεγα «και όλα τα αγαπάμε και για όλα πρέπει να προσπαθούμε».

Εκείνη με ρωτούσε κοιτάζοντάς με μες τα μάτια :

«Πώς γίνεται παιδί μου να αγαπάω όλα τα παιδιά το ίδιο με αυτό που βγήκε μέσα από τα σπλάχνα μου;».

Μέσα στις κόρες των ματιών της, φεγγοβολούσε η εικόνα του προσώπου του γιου της, σαν σταματημένο καρέ από κινηματογραφική ταινία, πάνω στο πανί της μεγάλης άδειας αίθουσας.

«Κυρά Μαρία μου, δεν μπορούμε να εξισώνουμε τα πάντα και να τα συγκρίνουμε. Αλλά όλα τα παιδιά του κόσμου είναι κι ένα κομμάτι της ψυχής του γιού σου…».
Η κυρά Μαρία έστρεψε το βλέμμα αμήχανα, προσπαθώντας να συλλάβει την ιδέα ότι το πρόσωπο του γιου της έμοιαζε με εκείνο … εκείνο που φοράει στο μπροστά μέρος του κεφαλιού του το μικρό γυφτάκι των φαναριών ή εκείνη η μάσκα τρόμου που βάζει ο χούλιγκαν της κερκίδας, πριν πετάξει την πέτρα στον εχθρό της «θρησκείας».

«Μα πώς;…».

– «Κυρά-Μαριώ μου…Όταν ο γιος σου πάει σχολείο, ποιοι θα είναι οι φίλοι του; Όταν φτάσει στην ηλικία να παίξει ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή βόλλει, ποιοι θα είναι οι συμπαίκτες του… οι αντίπαλοί του;». «Ποιος θα είναι ο πρώτος του έρωτας; Ποιος θα γίνει συνάδελφός του;»,. « Ποιος θα του γράψει τα λάθος φάρμακα όταν εκείνος αρρωστήσει; Ποιος θα τον απολύσει από την εργασία του, που με μόχθο και ιδρώτα κέρδισε, εξαργυρώνοντας τη δουλειά του γιου σου σε τυχοδιωκτικές αναζητήσεις, για να βρει την ευτυχία που ποτέ δεν έζησε;». «Τελικά, για ποιόν θα επιλέξει να πεθάνει ανταλλάσσοντας χωρίς δεύτερη σκέψη εκείνο που σου πήρε 9 μήνες να δημιουργήσεις και πολλά χρόνια να πλάσεις με τα ίδια σου τα χέρια;».

«…Όλα αυτά είναι τα σημερινά παιδάκια που κάποτε θα μεγαλώσουνε σε μία κοινωνία που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ γι’ αυτά κυρά-Μαρία μου. Που δεν ένιωσαν την αγάπη της κυρά-Μαρίας. Που δεν γνώρισαν τι θα πει αγάπη πέρα από τον ομφάλιο λώρο.»

« …Και όσο νομίζεις ότι μπορείς να μεγαλώνεις ένα παιδί μέσα σε μία αποστειρωμένη γυάλα, μακριά από ανεπιθύμητα παράσιτα και μικροοργανισμούς, τόσο ο αέρας γίνεται από μόνος του δηλητήριο μέσα στη γυάλα, και εκείνη μετατρέπεται σε θάλαμο αερίων για το παιδί σου. Είναι το χρέος μας προς το παιδί μας να μοιράσουμε την αγάπη μας σε όλα τα παιδιά του κόσμου, γιατί όταν στο γόνιμο έδαφος δεν καλλιεργήσουμε την βέλτιστη ποσότητα λουλουδιών, αυτό γίνεται αυτόματα χώρος ανάπτυξης ζιζανίων».

Κυρά Μαρίες, απανταχού της γης, μη γελιέστε ότι μπορεί ένα πανέμορφο άνθος, όπως το Έντελβαις, να ζήσει στις πιο αντίξοες συνθήκες. Είναι μέχρι να φτάσει το χέρι της ανθρώπινης ματαιοδοξίας να το ξεριζώσει από το βράχο που στέκει αγέρωχο, για να το κάνει κορνίζα στο σαλόνι του. Ως εκεί φτάνει η λάμψη της μοναδικότητας σε αυτόν τον κόσμο.

Η φωτό ανήκει στην DARGATE AUCTION GALLERIES LLC

Older Entries