Γυναίκα της σελήνης… Παρασκευή, Νοε 7 2008

“Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία

Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα

Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία”

Το φίδι σχίζεται στο βράχο με τη σμέρνα…

∫

Η εισαγωγή του ποιήματος-έπους “Γυναίκα” του Νίκου Καββαδία μας δίνει μία πρώτη εικόνα της γυναικείας φύσης, όπως αυτή ζωγραφίζεται από τα πινέλα της παράδοσης ανά τον κόσμο. Διότι, αν προσπαθήσει κανείς να περιφράξει τη γυναικεία φύση μέσα σε εμπειρική γνώση, θα υποπέσει στο παράδοξο του στερεομετρικού πλέον κυβισμού της σφαίρας, που αποτελεί το αμέσως επόμενο στάδιο της επιστημονικής προκλήσεως που ονομάζεται: γεωμετρικός τετραγωνισμός του κύκλου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, είναι μάταιο να ορίσουμε τη φύση του ανθρώπου εμπειριοκρατικά, λησμονώντας πως κάθε τέτοια διαδικασία φτάνει σε ένα οριακό σημείο που αφορά το σύνολο των καταγεγραμμένων εμπειριών.

Στο έργο του Καββαδία, λοιπόν, που παραθέσαμε, ας θεωρήσουμε τη γυναίκα ως το γλάρο που στέκεται άτρομος στην κορυφή του φοβερού σαρκοβόρου, που βγήκε στην επιφάνεια της θάλασσας. Αντί να πανικοβάλλεται στη θέα της φοβερής δύναμης που αποτελεί το φόβο και τρόμο της γύρω κοινωνίας, στέκει αγέρωχη, παιχνιδίζει και μαζί του. Ίσως και να το αγνοεί επιδεικτικά, τονίζοντάς του σιωπηλά  του ότι θα αποτελεί γι’ αυτήν ένα απλό κομμάτι βράχου, μέχρι εκείνη να αποφασίσει διαφορετικά. Έπειτα, πετά και απομακρύνεται σα να μη συμβαίνει τίποτα.  Ίσως, πάλι, να σκεφτούμε τη γυναίκα σαν τη θάλασσα που χαϊδεύει το πτερύγιο του σαρκοβόρου. Που αποτελεί πηγή ζωής του σαρκοβόρου, το οποίο την εισάγει στα σπλάχνα του ανοίγοντας τα βράγχια του, για να την κάνει ανάσα, ζωή. Το κύμα που περνά πάνω από τον καρχαρία είναι η κινητήριος δύναμη που δίνει ζωή στη θάλασσα. Η δύναμη της γυναίκας… Εκείνη που ώθησε την Ιουδήθ να σώσει το λαό της κατά την πολιορκία της Βοτυλουά από τους Ασσύριους.

Ο θρύλος λέει πως η Ιουδήθ παρείσδυσε τη νύχτα στο στρατόπεδο των Ασσύριων και φόνευσε  αποκεφαλίζοντας τον στρατηγό Ολοφέρνη, αφού πρώτα τον ξελόγιασε με την ομορφιά της. Άλλοι μύθοι θέλουν να τον μέθυσε με γεύμα από το πεντάγευστο τυρί και κρασί της φυλής της, καρατομώντας στη συνέχεια το ζαλισμένο από τη μέθη κεφάλι. Σε κάθε περίπτωση σκοπός ήταν ο “αποκεφαλισμός” του ιδίου, αλλά και -μεταφορικώς- του συνολικού στρατού του. Η γυναίκα λοιπόν που νίκησε τους στρατούς. Εκείνη η δύναμη που πηγάζει από τα σπλάχνα της και εμφανίζεται σε μύθους όλου του κόσμου: “αλλού σε λέγανε Γιουδήθ εδώ Μαρία”… Η δύναμη που συνδυάζει την πονηρία του Όφη που ξελόγιασε τον Αδάμ, ταΐζοντάς τον με τον καρπό της Γνώσης, και το δίπτυχο επιθετικής ισχύος και αυτοπεποίθησης της Σμέρνας. Ο Όφις και η Σμέρνα -σύμφωνα με θρύλους- ανταμώνουν κάποια ανατριχιαστική πανσέληνο και σμίγουν, ζευγαρώνοντας ηδονικά σε κάποια αμμούδα της παραλίας (“Το φίδι σχίζεται στο βράχο με τη σμέρνα…”). Η σελήνη σε όλη την διάρκεια της ιστορίας συμβολίζει τη γυναικεία φύση μέσα από την ποίηση και τις τέχνες. Πιο συγκεκριμένα, συμβολίζει την ενδόμυχη αρχέγονη φύση της, εκείνη που όταν αποκαλύπτεται, ταράζει τους ωκεανούς της πλάσης, προκαλώντας σεισμούς και παλίρροιες, που καθώς φαίνεται σε εμάς να είναι καταστροφικοί, είναι εν τούτοις η πηγή της ζωής μας πίσω στους αιώνες. Γυναίκα: η πηγή δημιουργίας του άνδρα. Για χάρη της έφτιαξε πολιτισμό, να την ζεστάνει, να τη χορτάσει. Στο απορημένο βλέμμα του ανθρώπου που κατακλύζεται από έκδηλη διαχρονική αμηχανία, καθώς προσπαθεί να  ανακαλέσει τις προαιώνιες βιωματικές του μνήμες στο αντίκρυσμα του παιχνιδίσματος της Γυναίκας (“σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει“), εκείνη του αποκρίνεται:

∫

“Τί με κοιτάς; Να σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες:

Στην άμμο απάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει

τη νύχτα που θεμέλιωναν τις πυραμίδες.

Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.

Κοντά σου ναύτες απ’ την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν

Ανάμεσα σ’ ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό

έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.”

∫

Έτσι, μπορούμε να δημιουργήσουμε μία συνολική εικόνα της αλληγορίας των στίχων του ποιητή. Όταν η γυναικεία φύση ολοκληρώνεται (πανσέληνος της γυναίκας), σμίγει η αρχέγονη δύναμη επιρροής επί του άνδρα (Όφις), με την σπαρακτική επιθετική ισχύ, η οποία εξαπολύεται μόλις κάποιος την πληγώσει και της ερεθίσει το ένστικτο της επιβίωσης (Σμέρνα).

Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα  “τί είναι επιβίωση για τη γυναίκα;”. Στο προηγούμενο κείμενο έδωσα μία πρώτη αίσθηση της μητριαρχίας, ως προς το τί σημαίνει για τη συνέχεια της ίδιας της ζωής, πώς οι κοινωνίες συσπειρώνονται γύρω από την επιβίωση του θηλυκού, και γιατί δημιουργήθηκε το ανδρικό υπερπρότυπο πλειοδοσίας της γυναικείας φύσης. Όμως, το κέντρο της ζωής δεν είναι η γυναίκα καθ’ αυτή, αλλά εκείνο που αυτή φέρει στα σπλάχνα της, η γή της. Η σελήνη μας δεν έχει νόημα ύπαρξης δίχως τη Γη γύρω από την οποία περιφέρεται, τη Μήτρα της, μέσα στην οποία δημιουργείται η ζωή. Είναι πάντοτε στραμμένη με το πρόσωπο προς τη Γη της, πότε κοιτάζοντας τον Ήλιο της κατάμματα επειδή αυτός ευθυγραμμίστηκε με τη Γη (έκλειψη σελήνης για το τέκνο), και πότε γυρνώντας του την πλάτη αφιερώνεται στην πολύτιμή της Γη (έκλειψη Ηλίου για το τέκνο). Βέβαια, όλα τα παραπάνω εκλαμβάνονται με δεδομένη την πνευματικότητα των μύθων της  ανθρώπινης ιστορίας , δηλαδή της παραδόσεως, η οποία είχε κυρίαρχο δομικό ρόλο  αξιακής εδραίωσης  των κοινωνιών, από την αρχή της ιστορίας μέχρι τις αρχές του περασμένου αιώνα. Τότε, κυριάρχησε η θεωρία υπέρ της γνώσης, το αποτέλεσμα υπέρ της πηγής, το σύμπτωμα υπέρ της αιτίας. Κι ενώ η πηγή μας είναι μέσα μας και μέσα στην ιστορία μας, εμείς βγαίνουμε έξω μας και ταυτόχρονα έξω από την  ίδια την ιστορία μας , εστιάζοντας στην φαντασίωση της “αντικειμενικής ματιάς”.

Στις μέρες μας, λοιπόν, η έννοια της παραδοξότητας αποτελεί πλέον πάγιο και αναφαίρετο νόμο της εμπειριοκρατικής επιστήμης μας, καθιστώντας στη συνείδηση του άνδρα το φαινόμενο “σεληνιακή γυναίκα” πιο ορθολογικά παράδοξο από ποτέ , μα και στην ίδια την καρδιά της γυναίκας πιο βιωματικά ξένο από ποτέ . Κι ετούτο, γιατί ο άνδρας  μεν τρομαγμένος, μα και καταβεβλημένος, από την  ήττα του που αποκαλύφθηκε με την εγγενή αδυναμία της περίφημης “Σωκρατικής αγνωσίας”, εγκλωβίστηκε στην βολική μα παγερή φυλακή του “φαινομενικώς γιγνώσκειν”· η γυναίκα δε, έμαθε να σκέφτεται και να συμπεριφέρεται σαν προ-Σωκρατικός άντρας, νεο-εισερχόμενη στο σκοτάδι της ανωτέρω αγνωσίας. Το φυλικό δίπολο “διά αφής περιπλανώμενο” στο σκοτάδι της θεωρίας, κατέληξε στο Ζενίθ του κόσμου της επιστημονικής γνώσης, όπου βρέθηκε εκτεθειμένο στο πολικό ψύχος, μα έμεινε ταυτόχρονα έκθαμβο στο αντίκρυσμα του εντυπωσιακού οπτικού φαινομένου της πολικής νύχτας. Έτσι, καί οι δύο απώλεσαν τη “σεληνιακή γυναίκα” από τη ζωή τους, παγωμένοι, μαρμαρωμένοι, μαγεμένοι από το πνευματικό Βόρειο Σέλας, την οφθαλμαπάτη του φαλλοκρατικού “οίδα”…

∫

“Το χέρι σου που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου

Για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν μ’ ορίζει…”

4 Responses »

 

Η μητριαρχική ανδροκρατία Δευτέρα, Νοε 3 2008

Εδώ και αιώνες, υπάρχει μία πεποίθηση πως η κοινωνία του ανθρώπου είναι πατριαρχική, μέσα από τις δομές των συνόλων που εκείνος οργάνωνε. Η πεποίθηση αυτή βασίζεται κυρίως σε ένα σύνολο από χαρακτηριστικά κοινωνικού χαρακτήρα, που φαίνεται να φέρουν τα άτομα αρσενικού φύλου σε πλεονεκτική κοινωνική θέση έναντι του θηλυκού. Επί της πεποίθησης αυτής θα προσπαθήσω να  παραθέσω κάποιες σκέψεις, από την οπτική γωνία φυσικά ενός ανθρώπου που ερευνά κι αναζητά την αλήθεια της ιστορίας, αν και εφόσον είναι δυνατόν εκείνη να αποκαλυφθεί.

Η “επιβολή” της οργανωτικής ισχύος του αρσενικού φύλου σε οικογένεια και κοινωνία ονομάστηκε φαλλοκρατία ή ανδροκρατία. Παρότι η συναισθηματική εντύπωση των λέξεων που χρησιμοποιούνται , φαίνεται να παρουσιάζει κυρίαρχα στίγματα αλήθειας προς την κατεύθυνση της παραπάνω κοινής πεποίθησης, είναι άκρως παραπλανητικοί. Αυτό προκύπτει καταρχήν από την φιλολογική ανάλυση των παραπάνω λέξεων. Κάθε λέξη/ιδιότητα που λήγει σε “-κρατία”, δεν ερμηνεύεται ως η επικράτηση του πρώτου συνθετικού της, αλλά αντίθετα  ερμηνεύεται ως η χρησιμοποίηση του πρώτου συνθετικού  της, ως μέσο επιβολής στο κοινωνικό σύνολο στο οποίο αναφέρεται. Για να γίνει ευκολότερα αντιληπτό παραθέτω κάποια στοιχεία προς την κατεύθυνση αυτή: Αριστοκρατία δεν  είναι το σύστημα στο οποίο κυβερνούν οι άριστοι άνθρωποι, αλλά εκείνο στο οποίο η διαχείριση της κοινωνίας γίνεται με βάση το πρότυπο του αριστεύειν. Αντίστοιχα, στη θεοκρατία δεν έχουμε άμεση διακυβέρνηση από τον θεό (!), αλλά οργάνωση της κοινωνίας με βάση τα πρότυπα του θεΐσμού.  Στο ίδιο σκεπτικό αξιοκρατία δεν συμπίπτει με την κυβέρνηση από άξιους, αλλά με την παραδοχή ενός θεσμικού πλαισίου αξιακών κανόνων. Η τρομοκρατία ταυτίζεται  με την ισχυροποίηση μέσω διασποράς του αισθήματος τρόμου. Έτσι, δεν κυβερνά ο τρόμος καθ’ αυτός, απλώς εκείνος αποτελεί το μέσο επιβολής των κανόνων. Ακόμα, δημοκρατία δεν είναι το σύστημα διακυβέρνησης από το λαό, αλλά η οργάνωση της κοινωνίας με βάση το  πολιτικό πρότυπο του δήμου (πολιτεύεσθαι). Τέλος, στρατοκρατία ή μιλιταρισμός δεν είναι η διακυβέρνηση ενός κράτους ΑΠΟ το στρατό (άλλωστε τί  ακριβώς είναι στρατός; πρόκειται για αφηρημένη έννοια που δηλώνει  οργανωμένες ένοπλες μάζες), αλλά η διακυβέρνηση ΜΕ ΧΡΗΣΗ στρατιωτικής ισχύος. Πρόκειται, αντίστοιχα, για την ουσιαστική ποιοτική διαφορά μεταξύ της μοναρχίας και της βασιλευόμενης δημοκρατίας. Παρότι καί στις δύο τίθεται στην κορυφή ο βασιλεύς, στην πρώτη κυβερνά άμεσα ο βασιλεύς, στην δεύτερη κυβερνά το οργανωτικό πρότυπο του δήμου, που επιβλέπεται σε διαδικαστικό επίπεδο από τον βασιλέα.

Έτσι, αρχίζουμε να μπαίνουμε στο νόημα του τί έστιν ανδροκρατία ή φαλλοκρατία. Και εάν, σύμφωνα με τα παραπάνω, αποζητούσαμε μία έννοια που να υποδηλώνει την  ισχύ του ανδρικού φύλου στις κοινωνίες, θα την ονομάζαμε ανδραρχία  ή φαλλαρχία μεταφορικά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε τη χρήση της λέξεως ανδροΚΡΑΤΙΑ. Τό τί ακριβώς σημαίνει η συγκεκριμένη ορολογία θα εξετάσουμε αμέσως παρακάτω. Εδώ, αξίζει να αναφερθούμε και στον όρο μητρι-αρχία, όπου δεν  “άρχει” η γυναίκα, αλλά η μητέρα. Πρόκειται για ένα είδος άτυπης οργανωτικής εξουσίας, όχι περί του θηλυκού, αλλά με βασικό δόγμα την ιδιότητα της μητρότητας. Θυμίζω ότι όλες οι γυναίκες δεν είναι μητέρες. Αντίστοιχα, στην πατριαρχία έχουμε συγκέντρωση οικογενειακής οργανωτικής ισχύος στο πρόσωπο του πατέρα, κι όχι του ανδρός γενικά στην κοινωνία. Παρότι οι διαφορές είναι λεπτές, είναι εντούτοις ουσιαστικές.

Από τα αρχαία ακόμη χρόνια, επικράτησε ο όρος ανδρεία σε όλες σχεδόν τις γλώσσες, που έφτασε εκφυλισμένος μέχρι τις ημέρες μας. Έτσι, πχ. στη σύγχρονη αγγλική και συνάμα διεθνή man σημαίνει άνδρας αλλά και άνθρωπος, όπως και mankind σημαίνει ανθρωπότητα. Αντίστοιχα η λέξη man-ner σημαίνει τρόπος συμπεριφοράς. Το ίδιο στη γαλλική, με τη λέξη homme να προσδιορίζει το φύλο μα και την ανθρώπινη ιδιότητα. Άνδρας ήταν πάντοτε  επί της ουσίας μία υπερβατική έννοια που αποτελούσε το νοητό πρότυπο λειτουργίας του ανδρικού φύλου στην κοινωνία, που περιγράφονταν με συγκεκριμένα συναισθηματικώς αφηρημένα κι ορθολογικώς αόριστα χαρακτηριστικά, όπως γενναιότητα, τιμιότητα, σωφροσύνη κλπ. Ουδέποτε ζητήθηκε από γυναίκα να μετέχει του ανδρικού προτύπου, ουδέποτε και της επιβλήθηκε αντίστοιχο γυναικείο πρότυπο. Το πώς και το γιατί  είναι ερωτήματα που αφορούν ένα ολόκληρο κεφάλαιο και σχετίζεται με το πώς αντιλαμβάνονταν τα δύο φύλα τους αρχέγονους ρόλους τους στον ρου της ιστορίας. Επιστρέφοντας στο θέμα: η ανδροκρατία ήταν ένα καλούπι ανδρικής συμπεριφοράς με στόχο την υποταγή του άνδρα κι όχι της γυναίκας, ώστε να επιτελείται κάποια αναγκαιότητα της κοινωνίας. Έτσι εξηγείται και το γιατί οι ιστορικοί επιμένουν ότι η ιστορία του ανθρώπου βασίζεται στη μητριαρχία καθόλο το χρονικό εύρος της, είτε εκείνη ήταν φανερή είτε υποβόσκουσα. Η ιστορία των οργανωμένων κοινωνικών συνόλων βασίζεται, δηλαδή, στο εξής “παράδοξο”: αναπτύσσει τις κοινωνίες μητριαρχικά, εμφανίζοντας μία ανδροκρατική αντίληψη.

Η εκκεντρικότητα της ανθρώπινης ιστορίας επικεντρώνεται στη χρήση ενός ανδρικού υπερπροτύπου , εγκλωβίζοντας τον άντρα στον εκάστοτε ρόλο που του αναθέτει η αρχέγονη μητριαρχία. Έτσι,  πχ. σε μία ακραία μορφή έκφρασης του υπερπροτύπου, εκείνος υποχρεώνεται σε “εκούσια καταναγκασμένη” θυσία προκειμένου να αποτρέψει τον εχθρό να πλησιάσει το κέντρο της μητριαρχίας, δηλαδή το πυρηνικό ζεύγος μάνας-τέκνου. Σε τελική ανάλυση, η ανδροκρατία εκφράζονταν κυρίως με την εσκεμμένη υπερτόνιση  επιλεγμένων πρότυπων ιδεατών συμβόλων, με στόχο την εξυπηρέτηση της φυσιολογικά μητριαρχικής κοινωνίας.

Εδώ, βέβαια, μπαίνει το θέμα του απολυταρχισμού που ισχύει σε πολλές κοινωνίες και σχετίζεται με τον περιορισμό της γυναίκας στις κοινωνικές εκδηλώσεις. Π.χ. Μία πιθανή εξήγηση για τη χρήση της ισλαμικής μπούργκας, για την οποία και ελέγχεται σήμερα ο ισλαμισμός από τον δυτικό πολιτισμό, θα μπορούσε να είναι η εξής: ότι οι γυναίκες, όταν ίσχυσε ο νόμος για πρώτη φορά, αποδέχτηκαν-συμβιβάστηκαν με μία λύση που δίνει δικαιότερη κατανομή των ανδρών, όταν μέχρι τότε ο ανταγωνισμός δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στις οικογένειες, στις οποίες και βασίζονταν η διαιώνιση του είδους, αλλά και εσωτερικές ισορροπίες των κοινωνιών.  Δεν αποτελεί επιστημονική εξήγηση σε καμία περίπτωση, αλλά στα πλαίσια της ιστορίας είμαστε υποχρεωμένοι να την εξετάσουμε. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλά από τα παράδοξα της κοινωνίας  αναπτύσσονται και συντηρούνται μεταξύ ομόφυλων συγγενών (μάνα- κόρη, γιος- πατέρας κλπ.). Έτσι, πχ. στην εποχή των παπούδων μας, οι γιαγιάδες ήταν περισσότερο αυστηρές στην κοινωνική συμπεριφορά της κόρης τους, από ότι ο ίδιος ο παππούς, μιας και στην ουσία ήταν βιωματικοί γνώστες του ανδροκατικού μοντέλου, σύμφωνα με το οποίο κατά κάποιο τρόπο “βολεύτηκαν”.

Από την άλλη, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός, πως κατά καιρούς συνέβησαν φοβερά εγκλήματα κατά της γυναίκας, κυρίως εξαιτίας της συσσωρευμένης ψυχικής ορμής του καταναγκασμένου άνδρα. Όμως, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε πως η συνολική ιστορία είναι ένα προμελετημένο υπεραιώνιο έγκλημα κατά της γυναίκας. Πολύ περισσότερο δε, αν ρίξουμε μία ματιά στο μεγαλύτερο έγκλημα κατά του θηλυκού φύλου σε όλη την ιστορία, την τυποποίησή της στη μορφή της μετα-βιομηχανικής γυναίκας.

Η σύγχρονη γυναίκα, βίωσε την απεξάρτηση από το σύστημα της μητριαρχικής ανδροκρατίας, που εκείνη “έστησε” κατά το παρελθόν. Όμως, αυτή η απεξάρτηση δημιούργησε μία νέα  κοινωνική συνθήκη, κατά την οποία κλήθηκε να προσαρμοστεί -μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα- σε ένα σύστημα φαλλοκρατικών αξιών που δεν είναι δυνατόν να την εκφράζουν, μιας και οργανώθηκε με βάση πρωτίστως την “διά εξαίρεσης εύνοια” της αυτής φύσης. Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να κάνουμε μία ανθρωπο-φυσιο-λογική διαπίστωση (που σχετίζεται με μία λογική ανάλυση της ανθρώπινης φυσιολογίας). Η φυσιολογία της γυναίκας επιβάλλει τη διατήρηση του μέγιστου δυνατού  αριθμού ατόμων του φύλου της σε ένα κοινωνικό σύνολο.  Η διαπίστωση αυτή προκύπτει  από την αναλογική δυνατότητα αναπαραγωγής των φύλων σε ένα κοινωνικό σύνολο. Έτσι, μία γυναίκα  μόνη σε ένα σύνολο αντρών (πολυανδρία) μπορεί να καθίσταται έγγυος μία φορά το έτος περίπου φέρνοντας στην κοινωνία 1 ως και 3 νέα μέλη. Αντίστοιχα, ένας  άντρας σε μία κοινωνία γυναικών  (πολυγαμία) μπορεί να δημιουργήσει μία ολόκληρη πόλη σε ένα έτος.  Αυτή διαφορετικότητα στη φυσιολογία  που εκφράζεται με δυσαναλογία στην παραγωγικότητα μεταξύ πολυγαμίας και πολυανδρίας, επιβάλλει την ύπαρξη υποσυνείδησης για τη διάσωση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους του γυναικείου πληθυσμού σε ένα κοινωνικό σύνολο.Κατ’ αυτόν τον τρόπο καθίσταται η ζωή του άντρα σε δεύτερη μοίρα από πλευράς συνέχισης της ζωής, ιδιαίτερα σε αρχαιότερες κοινωνίες, που η επιβίωση ήταν πρωταρχικός και κύριος στόχος. Προς την κατεύθυνση αυτή συνηγορεί και η τέχνη μέσω ενός από τους μεγαλύτερους μύθους της αρχαιότητας, εκείνου των Αμαζόνων, κατά τον οποίο ο άντρας ήταν χρήσιμος στην κοινωνία των Αμαζόνων μόνο προς αναπραγωγή.

Τώρα, λοιπόν, καλούνται τα δύο φύλα να απορρίψουν την απλή λογική  έκφραση του ενστίκτου της συνέχειας της ζωής, μπροστά στην πρόκληση της ισότητας που διακηρύχθηκε με την επιβολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατά τα οποία η μονάδα είναι το μέτρο σύγκρισης. Ξαφνικά, για πρώτη φορά στην ιστορία, η γυναίκα μετέχει του στρατού και των επικίνδυνων εργασιών, και μάλιστα με περίσσιο κομπασμό επί του κατορθώματος. Εδώ, αξίζει να κάνουμε άλλη μία διαπίστωση: η ιστορία μας έχει δείξει ότι κατά τη διάρκεια πολέμου, οι όμηροι άνδρες συνήθως εκτελούνται από τον εχθρό, οι γυναίκες αντίστοιχα υφίστανται βιασμούς , όμως σε μεγάλο βαθμό επιβιώνουν. Η διαφορετικότητα αυτή, παρότι είναι τραγική και στις δύο περιπτώσεις, μας παρέχει ένα ακόμη στοιχείο του πως αντιλαμβανόμαστε τη γυναικεία ύπαρξη και φύση, ακόμα και μέσα από καταστάσεις έντονου στρες και φρίκης, σε σχέση με εκείνη του αντρός.

Η αλλοτροίωση της γυναικείας φύσης στις μέρες μας, δεν άφησε, ούτε και συνεχίζει να αφήνει φυσικά ανεπηρρέαστο τον άντρα. Έτσι, ο έχων ρόλο έστω και σε υποσυνείδητο προτυπικό επίπεδο, τον οποίο κληρονόμησε με βάση την παράδοση και την βιωματική παιδεία, μένει ξαφνικά κομπάρσος, έχοντας πάντα σα δεδομένο ότι ο ρόλος αυτός έχει νόημα σε συγκεκριμένο “έργο”…  Με τόνο ευθυμίας να διερωτηθώ: είναι δυνατόν να πάρεις έναν ηθοποιό από μία θεατρική παράσταση, να τον απομονώσεις και να του πεις “παίξε τον ρόλο μόνος σου”;. Πρέπει να ανασκουμπωθεί, να αυτοσχεδιάσει και να λησμονήσει την θεατρική παράσταση, όπως τουλάχιστον ήταν το συνολικό έργο. Ακόμα χειρότερα, είναι δυνατόν να πεις σε έναν ηθοποιό να παίξει τον Ρωμαίο, έχοντας ήδη παραδώσει προς ερμηνεία τους διαλόγους του Ρωμαίου στην ηθοποιό που υποδύεται την Ιουλιέττα; Σε πρώτη φάση λοιπόν έρχεται η κοινωνική σύγχιση, ο πανικός ευρέσεως νέας κοινωνικής προσωπικότητας και το σοκ της αποκάλυψης της εγγενούς αδυναμίας ανταπόκρισης στην πρόκληση. Αφού, δε, ξεπεράσει το πρώτο σοκ προτυπικής απορρύθμισης, ακολουθεί το δεύτερο στάδιο: την αποδοχή της πατριαρχικής γυναικοκρατίας, κατά την οποία παραδίδει τον πρώτο ρόλο στην καλπάζουσα ορμητική γυναίκα,  γλιτώνοντας πρόσκαιρα από την κατάρα των φαλλοκρατικών δεσμών.

Ας κοιτάξει λοιπόν ο καθένας μέσα του αλλά και γύρω του να αναρωτηθεί: “σήμερα τα πρότυπα  ατομικής και κοινωνικής λειτουργίας και συμπεριφοράς δεσμεύουν τον άντρα ή κυρίως την γυναίκα η οποία πρέπει να ανταποκριθεί σε περισσότερους των έναν ρόλους;”. Κάποιοι βιάστηκαν να μιλήσουν για ενοποίηση των φύλων και unisex φύση. Εδώ όμως έχουμε αντίθετο αποτέλεσμα: την σχιζοφυλία και την δημιουργία multisex προσωπικοτήτων, φαινόμενα κατά τα οποία ο άνθρωπος χτίζει κοινωνικούς χαρακτήρες και συναισθηματικές λειτουργικές δομές, εμφανίζοντας διαφυλικούς ρόλους , ανάλογα με την εκάστοτε περίσταση.

3 Responses »