Απλά μαθηματικά…

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όταν πατήσαμε για πρώτη φορά στο Δημοτικό, το πρώτο πράγμα που είδαμε γραμμένο στον μαυροπίνακα μετά το ανατριχιαστικό σύρσιμο της κιμωλίας πάνω του ήταν

“ 1+1=2

και

1-1=0<=> 1=1 ”

Πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε και πήγαμε στο Γυμνάσιο, όπου η ίδια ανανεωμένη διαδικασία μας είπε ότι

“ α+α=2α

και

α-α=0<=> α=α, όταν α ανήκει στους πραγματικούς αριθμούς. ”

Αργότερα, η άποψη εμπλουτίστηκε εκ νέου με την προσθήκη των πολυπαραγοντικών εξισώσεων:

“ Α+Α=2Α

και

Α-Α=0<=> Α=Α”, όπου πχ. Α= χ+2ψ+3ζ, όπου χ,ψ,ζ ανήκουν στους πραγματικούς αριθμούς. “

• Ποιό όμως το νόημα της εξίσωσης;

• Ποιό το πραγματικό νόημα του συμβόλου “0″;

• Τί είναι το 1 και τί το άλλο 1;

• Υπάρχει ποτέ Α ίδιο με άλλο Α στη φύση της απόλυτης διαφορετικότητας;

• Ένα σύνολο πολύπλοκων ποιοτικών μεταβλητών (προσέξτε τη λέξη που χρησιμοποιείται εύστοχα στα μαθηματικά) χ,ψ,ζ,… προκαλούν ίδια Α στον ρεαλισμό της τρίτης εξίσωσης;

—————————————————

Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ

Λέμε: 1τομάτα + 1τομάτα=2 τομάτες.

Είναι ίδιες όλες οι τομάτες; Όταν πηγαίνετε στην λαϊκή αγορά, επιλέγετε τις τομάτες;

• Αν ναι, τότε:

1(τομάτα)+1(τομάτα)’ = 2 (τομάτες)“

,όπου η τομάτα, τομάτα’, τομάτα” είναι τρεις διαφορετικές έννοιες με κοινά χαρακτηριστικά. Η έννοια τομάτα” περιλαμβάνει απλώς την αισθητική πλευρά της επιλεκτικού τύπου ομοιότητας (και όχι ισότητας) μεταξύ των εννοιών τομάτα και τομάτα’. Η διαφορά μεταξύ ομοιότητας και ισότητας είναι κυρίως ποιοτική. Το μαθηματικό μοντέλο θεωρεί ότι ισότητα είναι η ομοιότητα δύο μεγεθών/σχημάτων με βαθμό ομοιότητας (ζουμ στη σύγχρονη γλώσσα) ίσο με τη μονάδα. Οπότε και επιστρέφουμε στο θεμελιακό ερώτημα επιπέδου δημοτικού: ποιά μονάδα; Δηλαδή ποιό είναι εκείνο το ποιοτικό χαρακτηριστικό που θεωρούμε μέτρο σύγκρισης και θεμελιακό μέγεθος, στην πραγματική αξία της τομάτας;

• Αν όχι, τότε: συγχαρητήρια! μόλις πήρατε απολυτήριο γυμνασίου, σύμφωνα με τις διαπιστευμένες γνώσεις του οποίου α+α=2α, δηλαδή τα α είναι όλα ίδια μεταξύ τους φυσικά μεγέθη.

———————————————

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΛΗΤΟΤΗΤΑΣ

Ας επιστρέψουμε όμως στην έννοια της μεταβλητής… Το νόημα του παράγοντα στα μαθηματικά είναι ότι εκείνος είναι πάντα μεταβαλλόμενος. Σε κάθε άλλη περίπτωση ονομάζεται σταθερά, που στα μαθηματικά -ως η μητέρα των επιστημών- δεν έχει πραγματικό νόημα. Άλλωστε, κυρίαρχο ρόλο στα σύγχρονα μαθηματικά παίζει ο διαφορικός λογισμός στον οποίο κάθε σταθερό μέγεθος μηδενίζεται, και ο ολοκληρωτικός λογισμός στον οποία κάθε σταθερά μετατρέπεται σε μεταβλητή.

Παράδειγμα παραγώγισης: fx= 2(x)^2+3 => f’x=4x

Παράδειγμα ολοκλήρωσης: Fx=2x+3=>fx=x^2 + 3x + c (το c παραλείπεται ερμηνειολογικά ως σταθερά με την έννοια μεταβλητού αόριστου μεγέθους)

Βέβαια, κάποιος εύστοχα θα πει ότι η παράγωγος του 2χ είναι σταθερός αριθμός, δηλαδή 2. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι το 2 δεν αποτελεί πλέον φυσικό μέγεθος, αλλά ρυθμό μεταβολής, οπότε και στην ουσία αποτελεί “εκδημοτίκευση” των μεταβλητών μεγεθών και μετάφρασή τους σε φυσικά. Αυτός είναι και ο λόγος που η “αντίστροφη” διαδικασία (ολοκλήρωση) δεν καταλήγει ευθέως στο αρχικό αποτέλεσμα που είχαμε πριν την παραγώγιση. Η διαφορά μεταξύ παραγώγισης και ολοκλήρωσης είναι πως το πρώτο αναζητά το ρυθμό μεταβολής με βάση οποιαδήποτε αρχική τιμή, ενώ το δεύτερο αναζητά την πραγματική απόκλιση από κάθε πιθανή τιμή, με βάση το δεδομένο ρυθμό μεταβολής.

Ας πάμε στο παράδειγμα της αγοράς:

πΧ. προχθές η τομάτα κόστιζε 2,30 ευρώ το κιλό

εχθές κόστιζε 2,40 (2,30+0,10)

σήμερα κοστίζει 2,50 (2,30+0,20)

Η συνάρτηση που προκύπτει άμεσα είναι πως η τιμή της τομάτας είναι

fx=2,30 + 0,10x, όπου 2,30 η αρχική τιμή της στο σύστημα μέτρησης, 0,10 η ημερήσια ανατίμηση και x ο αριθμός των ημερών που περνούν από την ημέρα της αρχικής τιμής (προχθές στην προκειμένη περίπτωση).

Ο ρυθμός μεταβολής είναι Fx=0,10 και εκφράζει ευρώ/ημέρα ως παράγωγος της παραπάνω εξίσωσης (αναμενόμενος ρυθμός μεταβολής σύμφωνα με την απλή λογική).

Αντίστροφα, γνωρίζοντας μόνο την παράγωγο (ρυθμό μεταβολής) τα μαθηματικά δεν μπορούν να δώσουν (στερείται νοήματος) ευθεία απάντηση στο πόση ήταν η τιμή της εχθές (χρειαζόμαστε και την απόλυτη τιμή της σε μία τυχαία ημέρα).

Fx=0,10 => fx= 0,10x.

Η ολοκλήρωση ερμηνεύεται ως εξής: με βάση το συγκεκριμένο μαθηματικό μοντέλο γνωρίζεις ,οποιαδήποτε ημέρα, πόση ήταν η διαφορά (διακύμανση) είχε σε πραγματική τιμή (χρήματα) από οποιαδήποτε άλλη μέρα στην οποία ίσχυε το μοντέλο αδιάκοπτα (πχ. Πριν από x=3 ημέρες η διαφορά ήταν 0,10*3 δηλαδή 0,30 λεπτά).

Το “όμορφο” του διαφορικού/ολοκληρωτικού λογισμού είναι ότι απορρίπτει τη λογική των σταθερών μεγεθών, προσπαθώντας να γίνει πιο ρεαλιστικός. Ομοίως, η ολοκλήρωση “βλέπει” τα σταθερά μεγέθη ως μεταβλητά, δίνοντας ζωντάνια πίσω από παγιωμένες/α έννοιες/μεγέθη. Με άλλα λόγια η παραγώγιση και η ολοκλήρωση ασχολούνται με τις έννοιες των μεταβλητών, και όχι με σταθερές ποσότητες, τις οποίες “απορρίπτουν” ως μηδενικές και μεταβλητές αντίστοιχα.

Η βασική εννοιολογική διαφορά μεταξύ παραγώγισης και ολοκλήρωσης έχει ώς εξής:

• Η παραγώγιση μελετά επιμέρους τμήματα dx που τείνουν να προσεγγίσουν το μηδέν (όσο το δυνατόν μικρότερα, ώστε να κατανοήσουμε τις τάσεις της ολότητας. Στο παραπάνω παράδειγμα, είχαμε ημερήσιες (το dx ήταν ισοδύναμο με μία ημέρα) αναλύσεις τιμών προκειμένου να κατανοήσουμε τη λογική της ανατίμησης της τομάτας συνολικά-διαχρονικά (σε μεγάλο εύρος χρόνου με βάση τα δεδομένα μας). Δηλαδή, βλέπουμε μία κατάσταση μικροσκοπικά (από το μέρος προς το όλον).

• Η ολοκλήρωση μελετά το πώς η ολική λειτουργία μιας κατάστασης επεμβαίνει στα επιμέρους τμήματά της. Στο παραπάνω παράδειγμα είχαμε αόριστη (χωρίς αρχικές-τελικές τιμές) λογική συμπεριφορά των επί μέρους ανατιμήσεων, με βάση την οποία μπορούμε να διαπιστώσουμε το πως περίπου συμπεριφέρεται η τιμή σε μικρά τμήματα αναφοράς (πχ. ανά ημέρα). Με άλλα λόγια βλέπουμε μία κατάσταση με μακροσκοπική ματιά (από το όλον προς το μέρος).

Σε πανεπιστημιακό επίπεδο κανείς ασχολείται με τις διαφορικές εξισώσεις, δηλαδή με τη μεταβλητότητα των ίδιων των μεταβλητών, όπου προσεγγίζεται ακόμα περισσότερο η έννοια της πολυδιάστατης μεταβολής και των αόριστων συνδυασμών μεταβαλλόμενων παραγόντων, σε μία προσπάθεια δημιουργίας πιο πειστικών μοντέλων περιγραφής του κόσμου από μικροσκοπικής απόψεως.

——————————————-

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΛΗΤΟΤΗΤΑ

Ας ξεφύγουμε από το πλαίσιο της χρονικής απλασίας (δεχόμαστε ότι ο χρόνος δεν επηρεάζει τα μοντέλα μας). Έστω ότι εξετάζουμε μία τομάτα στο μανάβικο και τελικά αποφασίζουμε να μην την πάρουμε για οποιοδήποτε λόγο. Λέμε στο μανάβη να μας την κρατήσει για αύριο. Η ίδια τομάτα αύριο θα είναι ίδια; Με άλλα λόγια ισχύει στην περίπτωση αυτή το

1-1=0 <=> 1=1 ή α-α=0<=> α=α ή Α-Α=0<=> Α=Α;

Επομένως, ρεαλιστικά, εισέρχεται το πρόβλημα του χρόνου ως μεταβλητή στην καθεμία από τις παραπάνω εξισώσεις. Μέχρι τώρα θεωρούσαμε ότι τα α και Α είναι/περιλαμβάνουν μεταβλητές που ανήκουν στους φυσικούς αριθμούς. Μετά από αυτήν την σκέψη, είμαστε υποχρεωμένοι:

• είτε να προσθέσουμε και την έννοια του χρόνου στα φυσικά μεγέθη,

• είτε να θεωρήσουμε το χρόνο προσεγγιστικά επί μέρους στατικό και αδρανή σε σχέση με τα φυσικά μας μεγέθη.

  ———————–

• Η πρώτη περίπτωση μας εισάγει αυτόματα στην απλουστευμένη έννοια του χωροχρόνου.

• Η δεύτερη δηλώνει την πρακτική αναγκαιότητά μας (αδυναμία) να δεχθούμε το προσεγγιστικό σφάλμα ως αναγκαίο και αναπόφευκτο, ώστε να επικοινωνήσουμε στην “φαινομενικά στατική” καθημερινή μας ζωή με σύντομες και συμβασιολογικές κουβέντες.

Μία κλασική περίπτωση υπεραπλουστευμένου παραδείγματος αναγνωρίσεως χρονικώς μεταβαλλόμενων παραγόντων στην καθημερινότητα του ανθρώπου είναι η πτωτική τάση στην τιμή των προϊόντων κατά την παρέλευση των ημερών. Αποδεχόμαστε ότι ο χρόνος επιδρά με συγκεκριμένους ρυθμούς στην ποιότητα των προϊόντων, οπότε και το “ίδιο” προϊόν δεν είναι καθόλου ίδιο σε άλλη χρονική στιγμή.

Βέβαια, διάφοροι έμποροι και καταστηματάρχες (ο ιδιωτικός τομέας πρωτοστατεί), χρησιμοποιούν ποικίλων τύπων και επινοήσεως τεχνάσματα, προσπαθώντας να αποδείξουν με επιστημονικές θεωρήσεις στον απλό καταναλωτή είτε την ανυπαρξία της χωροχρονικής μεταβλητής, είτε την αναγνώριση του προσεγγιστικού σφάλματος ως αυτούσιο φυσικό μέγεθος…

———————————————-

ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΗ;

Τα μαθηματικά δεν αποτελούν δημιούργημα του ανθρώπου, αλλά δημιούργημα του Λόγου που προηγείται του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει πως είναι μάταιο να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μαθηματικά που να μας βολεύουν. Κάθε τέτοια προσπάθεια που κάνουμε στρέφεται εναντίον μας, όπως συμβαίνει με την ασθένεια του ναρκισσιστή που ευλογεί τον καθρέφτη του. Απεναντίας, έχουμε χρέος να τα ακολουθήσουμε εκεί που μας τραβούν σαν ένα μικρό φωτάκι μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Τότε, πιθανότατα, θα κατανοήσουμε ότι τα μαθηματικά (δηλαδή η νόηση) δεν υπάρχουν για μας δώσουν απαντήσεις, αλλά για μας “ταξιδέψουν” σαν σχεδία μέσα σε απέραντους ωκεανούς της γνώσης και της νόησης, προσπαθώντας να μας μετατρέψουν στον ίδιο τον εαυτό τους, όπως ακριβώς ο πατέρας με τον υιό… δηλαδή σε μία απέραντη πνευματική αοριστία άπειρων διαστάσεων που “αναπαράγεται πληθωριστικά” σε μία προσπάθεια να μη σκάσει από την πίεση.

Ο άνθρωπος, μόλις αντιλήφθηκε σοβαρό φράγμα στη λογική του, έσπευσε να δημιουργήσει/γεννήσει ένα αποπιεστικό παράγωγο (βαλβίδα εκτόνωσης) κατ’ εικόνα και ομοίωση της προβληματικής του συσσωρευμένης μεταβλητής, που ονομάζεται σύγχρονη λογική. Το παράγωγο αυτό δεν είναι άλλο από την τεχνητή νοημοσύνη…

 

Η γενετική του ανθρώπου που -κατά κοινωνίαν- δεν έπρεπε να γεννηθεί…

“Νεαρός τοξικομανής λεωφορειοπειρατής στη Σίνδο σκότωσε τον οδηγό”

“Ηλικιωμένος στην Αυστρία βίαζε την έγκλειστη κόρη του και βιαιοπραγούσε πάνω της”

“Νεαρός φοιτητής Ασιατικής καταγωγής εισέβαλε οπλισμένος με πυροβόλο όπλο σε φοιτητικές εστίες Πανεπιστημίου της Αμερικής και άφησε πίσω του 100 νεκρούς”

ΠΡΕΖΑΚΙ ο πρώτος, ΤΕΡΑΣ ο δεύτερος, ΤΡΕΛΟΣ ο τρίτος… και η ζωή συνεχίζεται. Ο ένοχος βρέθηκε. Η ποινή έχει προκαθοριστεί από την ίδια την κοινωνία. “Σταύρωσε εαυτόν!”

Τα μέσα ενημέρωσης προβάλλουν τον άνθρωπο με την επίσημη ταυτότητά του: “τοξικομανής”.

-Τί κάνεις παιδί μου στη ζωή σου;

- Είμαι τοξικομανής. Άνθρωπος -για τους άλλους- ήμουν μέχρι πριν πάρω την πρώτη μου δόση. Δεν θυμάμαι καν πώς είναι να είσαι άνθρωπος. Από τα 12 “χτυπάω”. Τα υπόλοιπα παιδιά μαθαίνουν γράμματα κι εγώ γραμμάρια… Από τότε ακόμα ο άνθρωπος έχει φύγει και τη θέση του πήρε ο “Πρεζάκιας”.

Βιολογία του καφενείου - Ανθρωπολογία - Βασικοί ορισμοί

Πρεζάκιας είναι μία κατηγορία ανθρωπόμορφων θηλαστικών (homo prezous erectus) που παρουσιάζουν επιθετική συμπεριφορά και θρέφονται με τεχνητή σκόνη και χάπια από ειδικές φυτείες κυρίως της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας. Η ζωή του περιορίζεται στην αναζήτηση τροφής και έχει παρατηρηθεί ότι τον έλκουν ιδιαίτερα τα κτίρια που διαθέτουν έναν πράσινο σταυρό σε επιγραφή. Επιστημονικές έρευνες σπέυδουν να αποδείξουν πως η τροφή τους προκαλεί μετάλλαξη σε μία συστάδα του DNA που προκαλεί την γνωστή μετάλλαξη από Homo Sapiens Sapiens σε Homo Prezous Erectus.

Βιαστής και σαδιστής είναι μία έτερη κατηγορία σύγχρονων ανθρωπιδών Homo Aselgous Sadisticus, η οποία παρασιτεί σε βάρος των Homo sapiens sapiens, εκμεταλλευόμενη τα επικοινωνιακά κενά των σύγχρονων κοινωνιών. Σκοπός του είναι να διεισδύσει απαρατήρητος σε ένα κοινωνικό σύνολο για να ηδονιστεί κάνοντας χρήση βίας (σεξουαλικής κυρίως) τόσο σε ανυπεράσπιστα θύματα Homo sapiens sapiens όσο και στους ίδιους του τους απογόνους. Συνήθως δε, καμουφλάρεται -με ιδιαίτερη επιτυχία- και μεταμφιέζεται σε πρότυπο Homo s. s., οπότε και λειτουργεί ανενόχλητος μέσα στο ανυποψίαστο κοπάδι των υπόλοιπων άκακων και ανυστερόβουλων Homo s. s.

Τρελός, ψυχάκιας, βαρεμένος, ανώμαλος, φρικιό είναι κάποιες επιστημονικές ορολογίες που αποδίδονται στον ανθρωπίδα Homo Psychanomalus Schizophrenius. Είναι απόγονος επίσης του homo erectus με εμφανή σημάδια νοητικής υστέρησης, παρά τις φιλότιμες οικολογικές προσπάθειες του Homo s. s. να τον εκπαιδεύσει και να τον αφομοιώσει στο κοινωνικό σύνολο, ώστε να επιβιώσει ως είδος. Εκ φύσεως καλλιτεχνικών ικανοτήτων, έχει την τάση να υπερφαλλαγίζει τους κανόνες του Homo s. s.

Αυτές ήταν οι κοινωνικές ταυτότητες των τριών -στην περίπτωσή μας- δραστών. Δεν πρόκειται βιολογικώς για ανθρώπους, σύμφωνα με την “κοινή γνώμη”, παρά μόνο για ανθρωπίδες απογόνους πιθηκόμορφων θηλαστικών. Ας πάμε όμως και στις θεωρητικές αναλύσεις που παρουσιάζουν κάποιο αυξημένο ενδιαφέρον…

Ψυχολογία (κοινωνική και ατομική) - Επιστημονικές θέσεις

“Ως το κατ’ εξοχήν πρόβλημα επισημαίνεται από πολλούς η διάδοση των ναρκωτικών. Ως κύριες αιτίες της χρήσης ναρκωτικών ουσιών από τους εφήβους αναφέρονται συχνά: η κρίση του θεσμού της οικογένειας, ο καταναλωτισμός και η ευδαιμονιστική αντίληψη της ζωής, το άγχος και η αβεβαιότητα για το μέλλον. Επίσης, αναφέρεται η ελλιπής φροντίδα από την πλευρά της Πολιτείας και η μη εφαρμογή αυστηρών μέτρων δίωξης των εμπόρων ναρκωτικών ουσιών. Μιμητισμός, κρίση θεσμών και αξιών, ανεργία, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε). Κακή και προκλητική προβολή του προβλήματος θεωρούνται ως βασικές αιτίες της χρήσης και διάδοσης των ναρκωτικών ουσιών μεταξύ των εφήβων.“

Από τη Βουλή των Εφήβων ( Σύνοδος Β’ - Επιτροπή κοινωνικών υποθέσεων)

Ο Ηλ. Μιχαλαρέας (Ψυχοθεραπευτής στο “18 Άνω”) αναφέρει: “Η χρήση και η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι αποτέλεσμα των κάθε είδους κοινωνικών αντιθέσεων και της συνακόλουθης καταπίεσης μεγάλων στρωμάτων πληθυσμού. Προβάλλονται ως «λύση» και «διέξοδος», όμως οδηγούν στην αλλοτρίωση. (…) Οι χρήστες έχουν τριπλασιαστεί σε σχέση με μια δεκαετία πριν. Επίσης, έχουν κατεβεί οι μέσοι ηλικιακοί όροι. Σήμερα μιλάμε για παιδιά 13 και 14 χρόνων, που παίρνουν ναρκωτικά. Στην εφηβεία πια, είναι χρήστες.(…) Η τοξικομανία, ως τρόπος ζωής, χαρακτηρίζεται από την απώλεια νοημάτων, ενδιαφερόντων, ασχολιών, ανθρωπίνων σχέσεων, επικοινωνίας. Ο τοξικομανής είναι ένας μονοσήμαντος άνθρωπος. Έβαλε στο επίκεντρο της ζωής του την ουσία, θυσιάζοντας στο βωμό της όλες τις ανθρώπινες πλευρές του. Έχει μπει σε μια διαδικασία απώλειας της καθαρά ανθρώπινης - δηλαδή της κοινωνικής του - φύσης. Σε μια διαδικασία «αποδόμησης» της προσωπικότητάς του.(…) Αιτία της τοξικομανίας δεν είναι τα ναρκωτικά, αλλά η ανάγκη του ατόμου να τα χρησιμοποιήσει.(…) Ένα άτομο χρησιμοποιεί τα ναρκωτικά, για να ξεφύγει από την κοινωνική πραγματικότητα, που καραδοκεί να το συνθλίψει. Για να αντέξει το αδιέξοδο μιας παρακμιακής κοινωνίας. Η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο κρίσης, που παράγεται από τη βασική αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας. Από αυτήν την άποψη, η εξάρτηση - με τα σημερινά χαρακτηριστικά - είναι αποτέλεσμα του ίδιου του καπιταλισμού και, κατά συνέπεια, φαινόμενο των δύο τελευταίων αιώνων, περίπου. (…) Η «έλξη του απαγορευμένου», η περιέργεια, η μίμηση μπορεί να είναι σημαντικοί παράγοντες για να δοκιμάσει ένας νέος ναρκωτικά, αλλά δεν είναι επαρκείς για να οδηγήσουν στην εξάρτηση. Στρέφονται στα ναρκωτικά, για να ξεφύγουν από την αφόρητη κοινωνική κρίση.(…) Στη χρήση και την εξάρτηση, δεν έχει σημασία ποια ουσία χρησιμοποιεί κανείς. Σημασία έχει η διαμόρφωση μιας ψυχολογίας του «φτιαξίματος», μιας ψυχολογίας «εξάρτησης», μιας ψυχολογίας αναζήτησης της όποιας ουσίας.

Για το θέμα της παιδικής κακοποίησης και βιασμών ο Δρ. Δοβελος Ιωαννης - Καθηγητης Ψυχολογιας & Ψυχοθεραπειας, αναφέρει: “η παιδική κακοποίηση δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο, μια συνεχόμενη και αδιάσπαστη αλυσίδα σωματικής και ψυχολογικής βίας. Είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο ότι άτομα τα οποία κακοποιήθηκαν κατά την παιδική τους ηλικία, έχουν συχνά τη τάση να κακοποιούν τα δικά τους παιδιά με τον ίδιο ή και χειρότερο ακόμη τρόπο από αυτόν που κακοποιήθηκαν οι ίδιοι σαν παιδιά. Έχει επίσης διαπιστωθεί ότι η παιδική ηλικία πολλών βίαιων κακοποιών ακόμη και δολοφόνων χαρακτηρίζεται από βίαιη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση. Και είναι ακόμη γνωστό ότι αυτοί που έχουν τη τάση να βιάζουν ή να κακοποιούν παιδιά σεξουαλικά, έχουν στις περισσότερες περιπτώσεις και οι ίδιοι υποστεί παρόμοια σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική τους ηλικία.“

Εγώ… ο σύγχρονος Αυστραλοπίθηκοστρουθοκάμηλος

Είναι -φαίνεται- πολύ βολικός ο εξορκισμός ενός προβλήματος στο “πυρ το εξώτερον”. Έχτισε ο καθένας μας μια εικονική κολυμβύθρα του Σιλωάμ μέσα στο μυαλό του, βουτά μέσα τη συνείδησή του και δίνει στον εγωϊσμό του άφεση αμαρτιών. Σταυρώνει και καίει τους συνανθρώπους του, για να θυμηθεί πώς δούλευε ο εξορκισμός του κακού κατά τον Μεσαίωνα, προσωποποιώντας το Κακό. Στη συνέχεια δίνει διαλέξεις σε Πανεπιστήμια και καφενεία για την εφαρμογή των σχετικιστικών εννοιών σωστού-λάθους και καλού-κακού φωνασκίωντας μετά πάθους υπέρ της κβαντομηχανικής και της συλλογικής τυχαιότητας. Και αφήνει εμένα να αναρωτιέμαι:

-Σκέψου να έπρεπε να αναλάβω τις ευθύνες μου απέναντι στην κοινωνία, γιατί ΕΓΩ είμαι η κοινωνία.

-…να έπρεπε να φροντίσω για το παιδί του γείτονα, ώστε να προστατέψω βραχυπρόθεσμα το δικό μου από τα ναρκωτικά που το πρώτο θα του δώσει και την κακοποίηση που αντίστοιχα θα υποστεί από εκείνο…

-…να έπρεπε να φροντίσω τον ηλικιωμένο, ώστε να ελπίζω σε αντίστοιχη βοήθεια όταν φτάσω στη δική τους ηλικία.

-…

- …να πρέπει σε γενικές γραμμές να φροντίσω τον άλλο, ώστε να προσφέρω τις καλύτερες υπηρεσίες στον ίδιο μου τον εαυτό.

Σήμερα, στην εμβρυακή Ανθρωπότητα του αύριο που τρέφεται και αναπτύσσεται στα σπλάχνα της μητέρας Φύσης,  γαντζωμένος καρτερικά από τον ομφάλιο λώρο της, η ατομικότητα και ο αλτρουισμός είναι ταυτόσημες έννοιες. Η εξατομίκευση και η συλλογικότητα αδέρφια που παλεύουν να επιβιώσουν στον Άνθρωπο. Η ελευθερία του είναι εκείνη του Ανθρώπου κι όχι του ανθρώπου. Ενός ανθρωπου που επιμένει να αποδεικνύει ότι επιθυμεί να προσεγγίσει σε νόηση τον “συγγενή” του Αυστραλοπίθηκο και να εφαρμόσει μιμητικά την αμυντική τακτική ενός μεγάλου πτηνού της ευρύτερης Ωκεανίας: “Βάζει το κεφάλι στο έδαφος και καταλαβαίνει ότι διατρέχει ζωτικό κίνδυνο μόνο όταν ο θηρευτής του το δαγκώσει στο εκτεθημένο ισχύο…”.

 

Μπρος στα κάλλη…ποια σκυτάλη;

Ως σύγχρονος φουστανελοφορεμένος ελληναράς και ένδοξος φορέας-τιμητής του αρχαίου ελληνικού DNA, αποφάσισα να διεκπεραιώσω μία σύντομη ενδοσκοπική ανάλυση, σχετικά με την συνεισφορά μου στη σκυταλοδρομία του παγκόσμιου πολιτισμικού στίβου, φορώντας πάντοτε τη φανέλα της αγαπημένης μου εθνικής. Έχω παραλάβει πλέον τη σκυτάλη από τον 60άρη πατέρα μου και αισθάνομαι τα πνευμόνια μου να φουσκώνουν από υπερηφάνεια που επιτέλους κρατώ στα χέρια μου αυτήν την πολύτιμη σκυτάλη. Την ίδια που κράτησε ο Όμηρος, ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης, ο Λεωνίδας, ο Ξενοφώντας… την ίδια που σήκωσε από το έδαφος ο Κολοκοτρώνης, ο Διάκος, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Παύλος Μελάς, ο Καζαντζάκης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης… Γυρίζω πίσω μου και τους κοιτώ, ο ένας πίσω από τον άλλο… ο δικός τους αγώνας τελείωσε. Μου γνέφουν με τα χέρια, με το σώμα ολόκληρο, με το βλέμμα τους. Ακούω τις ιαχές, επιτακτικές πάντα. Μου υπενθυμίζουν ότι δεν είναι ένας απλός αγώνας, είναι επιβίωση. Η επιβίωση του πνεύματος και των αξιών, της ηθικής και της γνώσης, της επιστήμης και της αρετής.

 

Κατεβάζω το βλέμμα μου στη σκυτάλη…Έντονα πάνω της τα δακτυλικά αποτυπώματα των προκατόχων της. Γλυστρά από τον ιδρώτα τους και την κρατώ με δυσκολία. Μέσα της καθρεφτίζονται τα μάτια μου. Μέσα στα μάτια μου, η αυτοκριτική…:

- Κατάφερα να αποδομήσω τον άριστο αρχαίο Ελληνικό λόγο και να επικεντρώνω τις μελέτες μου στην ύπαρξη ρωσικών ούφο και τεράτων του Λοχ Νες, μέσω των τελευταίων υπερασπιστών της φυλής των Ελ στη σύγχρονη κοινωνία.

- Κατάφερα να επικεντρώσω όλη την φιλο-ιστορική μου ορμή στην αναζήτηση της σεξουαλικής ταυτότητας του Μεγάλου Αλεξάνδρου (τελικά είναι γκέι και στο αν ο αρχαίος Έλλην έφτασε πρώτος στο βόρειο πόλο κατασκευάζοντας το πρώτο ιγκλού (σίγουρα έχει ελληνική ρίζα, θα το μελετήσω κι αυτό).

- Κατάφερα τον υπέρτατο θεσμό της φιλοξενίας να τον μετατρέψω σε αφιλοϊθαγενεία, χρησιμοποιώντας παραλλαγμένη τη γνωστή ρήση “πας μη εγώ βάρβαρος” (ή και βαρβάρα … ).

- Κατάφερα να μετατρέψω το ακούραστο και ακόρεστο πνεύμα της έρευνας και αναζήτησης σε σαμπρέλες λίπους που έχουν λυγίσει τα ατσάλινα πόδια της αναπαυτικής καρέκλας του γραφείου μου.

- Κατάφερα να ισοπεδώσω την αρετή της διατηρήσεως του γυμνασμένου και αθλητικού μου σώματος, σε ένα πνεύμα αγενούς ανταγωνισμού και διαγωνισμού φαρμακοληψίας, ώστε να κερδίσω τους μισούς ελαιώνες της Ευρώπης αντί του φύλλου ελιάς.

- Κατάφερα να αποτελώ το σύγχρονο Λεωνίδα, που είμαι έτοιμος να θυσιάσω τριακόσιες ψυχές για την πατρίδα (εκτός από τη δική μου).

- Κατάφερα να μοιάζω σε σύγχρονο Σωκράτη, που είναι έτοιμος να σηκώσει και να πιει το πικρό ποτήρι, σε μία προσπάθεια να προσδώσει φιλοσοφικές προεκτάσεις στο κοινωνικό έργο του. Το δικό μου ποτήρι προφανώς περιέχει σαμπάνια σε δείπνο με γνωστούς μάνατζερς και πατέρατζερς.

-Κατάφερα να ανακαλύψω εκ νέου, όλα εκείνα για τα οποία κάποιοι σπατάλησαν μία ολόκληρη ζωή σε έρευνα, αίμα και ιδρώτα για να κατανοήσουν, όπως το “εν οίδα ότι ουδέν οίδα”. Με την ασήμαντη διαφορά ότι εγώ “δεν οίδα ότι ουδέν οίδα” (τί κάνει ένα “δ” στην αρχή της προτάσεως…).

 

 

Είμαι λοιπόν υπερήφανος που ο πατέρας μου ανέθεσε σε εμένα να μεταφέρω 100 κιλά σπόρους σιταριού, από το σπίτι του στο σπίτι των παιδιών μου για να σπείρουν το χωράφι και να έχουν φαγητό για τον επόμενο χρόνο κι εγώ σκόρπισα τα 99,99 εξ’ αυτών. Επιστρέφω γεμάτος υπερηφάνεια στα παιδιά μου, τους δείχνω το τελευταίο σπυρί που κατάφερα να συγκρατήσω και τους λέω “μην ανησυχείτε, αυτό είναι ελληνικό σπυρί, δε θα μας αφήσει να πεινάσουμε”. Όσο σκέφτομαι μάλιστα ότι τα υπόλοιπα 99,99 κιλά τα τρώνε οι κότες και χορταίνουν…

 

Γλώσσα, σύμβολα, νόηση…

Η απαρχή της δημιουργίας της ανθρώπινης κοινωνίας νοείται από τη στιγμή που εκείνος άρχισε να δημιουργεί λεκτικούς κώδικες επικοινωνίας. Οι λεκτικοί κώδικες ήταν είτε προφορικοί είτε γραπτοί. Πρόκειται στην ουσία για συμβατικούς κανόνες επικοινωνίας οι οποίοι προϋποθέτουν τον συντονισμό δύο ή και περισσοτέρων ανθρώπων, ώστε να επιτευχθεί κοινωνική προσέγγιση, η οποία δεν αφορά μόνο στα πρωταρχικά ένστικτα (αναπαραγωγής, αυτοσυντήρησης). Στην ουσία, η «επισημοποίηση» της επικοινωνίας αυτής σηματοδοτήθηκε με την δημιουργία συμβόλων που έχουν βρεθεί σε διάφορα σπήλαια. Είναι οι πρώτες απόπειρες του ανθρώπου, στην προσπάθειά του να απεικονίσει και να «μοιραστεί» με συνανθρώπους του μία πνευματική του δημιουργία.

Η σημαντικότητα της απεικόνισης, έγκειται στο γεγονός πως ο άνθρωπος προσπαθεί να προσεγγίσει την αντιληπτική ικανότητα των υπόλοιπων μελών της κοινότητας, ώστε να μπορέσει να επικοινωνήσει. Αν κάτι δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό από τους υπόλοιπους, το σβήνει και το χαράσσει σε νέα αποτύπωση, προκειμένου να γίνει κοινώς αποδεκτό. Αντίστοιχα, τα υπόλοιπα μέλη προσπαθούν να κατανοήσουν τι ακριβώς αναπαριστά το λεκτικό σκαρίφημα του δημιουργού του, ώστε να υπάρχει κοινό σημείο αναφοράς, σύζευξη. Κάπως έτσι ξεκίνησε και το οικοδόμημα της γλωσσικής επικοινωνίας, το οποίο στην βασική του μορφή είναι προφορικό (σύμφωνα με τους γλωσσολόγους). Δηλαδή, η γραπτή αποτύπωση είναι μία συμβατική κατάσταση που αποσκοπεί κυρίως στην διατήρηση των στοιχείων στο χρόνο, την κατηγοριοποίηση και ανάλυση των γλωσσικών δεδομένων, αλλά και στην χρήση της ως εναλλακτικού τρόπου επικοινωνίας, όταν και όποτε η προφορική μορφή δεν καθίσταται δυνατή ή ικανοποιητική.

Στην αρχαία Ελλάδα, έγινε για πρώτη ίσως φορά αντιληπτή η αμφίδρομη σχέση μεταξύ γλώσσας και ευφυίας. Ήταν η εποχή στην οποία δόθηκε έμφαση στην τελειοποίηση των γλωσσικών εργαλείων, με σκοπό τον εμπλουτισμό των μέσων επικοινωνίας. Τότε ο άνθρωπος ανακάλυψε ότι η ευφυία έχει σχέση με την παιδεία, δηλαδή με την μετάδοση της γνώσης, την πνευματική κληρονομιά. Την περίοδο εκείνη δεν εννοείτο γνώση χωρίς άμεση επικοινωνία. Ο διάλογος ήταν απαραίτητο εργαλείο για την αναβάθμιση του πνευματικού επιπέδου. Η μελέτη από μόνη της δεν προσέφερε τα επιθυμητά, αφού ο καθένας έφερνε την ήδη υπάρχουσα γνώση στη δική του αποκλειστικά οπτική γωνία, μονοδιάστατη, γεγονός που υποβάθμιζε αυτόματα την ίδια τη γνώση. Έτσι, κάθε πολίτης που δε συμμετείχε στα κοινά (κυρίως συζητήσεις και αποφάσεις) έφερε τον υποτιμητικό τίτλο του «ιδιώτη», δηλαδή του μωρού, εκείνου που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα πέρα από τον εαυτό του και τα πρωταρχικά του ένστικτα.

Πώς, όμως θα μπορούσε να μεταδώσει ένας άνθρωπος στον διπλανό του ένα συναίσθημα; Όσα αφορούν αντικείμενα, τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Χρησιμοποιεί κάποιος περιγραφικά κάποια από τις αισθήσεις (λεκτική απεικόνιση, ηχητική αναπαραγωγή, περιγραφή υφής, τραχύτητας, μεγέθους κλπ). Πώς θα μπορούσε κανείς να περιγράψει έννοιες όπως η ελευθερία, η αγάπη, η αρετή, το ήθος κλπ.; Τότε εισήλθε η έννοια των συμβόλων. Η ελευθερία βρήκε το είδωλό της στο πέταγμα του αετού και του περιστεριού, η ανδρεία και η προσωπικότητα στο λιοντάρι, η κακία και η μοχθηρότητα στο φίδι κλπ. Έτσι, χρησιμοποιήθηκε το αρχέγονο συγκινησιακό σύστημα του εγκεφάλου μας ώστε να συμπάσχουμε με τον διπλανό μας. Πρόκειται για τις ενστικτώδεις εγκεφαλικές αντιδράσεις στο αντίκρισμα των παραπάνω συμβόλων.

 

Εντούτοις. έννοιες όπως ελευθερία, τέχνες, πίστη, αγάπη δεν έχουν σχέση με σύμβολα. Τα σύμβολα είναι παραστάσεις που προκαλούν συγκινησιακές μνήμες στον εγκέφαλό μας, που είναι ανίκανος να συλλάβει την πραγματική έννοια. Πόσοι άραγε κατανοούν πραγματικά την έννοια Έθνος, από αυτούς που βγάζουν τη σημαία στο μπαλκόνι σε κάθε εθνική επέτειο; Πόσοι κατανοούν το νόημα της διδασκαλίας του Ιησού, του Μωάμεθ ή οποιουδήποτε άλλου ιδρυτή θρησκείας, την ώρα που προσκυνούν σταυρούς, εξαπτέρυγα, πέτρες και εικόνες; Τα σύμβολα είναι για εκείνους που δεν μπορούν να υπερβούν τις αισθήσεις τους και να σμίξουν χώρο και χρόνο σε μία συνισταμένη. Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τα σύμβολα για να μεταφέρουν τις σκέψεις τους στο δικό μας κώδικα. Το ίδιο και οι μεγάλοι συνθέτες με το πεντάγραμμο. Το ίδιο και οι φιλόσοφοι με τις λέξεις. Στο μυαλό τους, πεντάγραμμα, λέξεις και σύμβολα γίνονται ένα…Τα υπόλοιπα είναι για εμάς, τους “πτωχούς στο πνεύμα”…

Οφείλω να συμπληρώσω στα παραπάνω ότι δεν είμαι αντίθετος της ύπαρξης και χρήσης συμβόλων και συμβολισμών. Με προβληματίζει η παγίωση της αντανακλαστικής λειτουργίας του οργανισμού μας σε αυτομοτοποιημένες κινήσεις, που συγκινησιακά προκαλούνται κατά την τοποθέτηση ενός συμβόλου στο πεδίο των αισθήσεών μας. Είναι υποχρέωση του καθενός να γνωρίσει τί κρύβεται πίσω από την εικόνα, ή τον ήχο, τη μυρωδιά, τη γεύση, την αφή, ώστε να μελετήσει σε βάθος τον ίδιο του τον εαυτό, τον άνθρωπο, που αποτελεί σύνολο εννοιών τις οποίες δεν κατανοεί και άρα δεν μπορεί να ελέγξει.

Τα σύμβολα αποτελούν την πρώτη προσέγγιση κάποιου στο γνωστικό αντικείμενο, την έννοια. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη γλώσσα την οποία προανέφερα. Είναι ένας κώδικας επικοινωνίας. Τα σύμβολα της γραφής, οι ακουστικές φράσεις, όταν δεν συνοδεύονται από τάση για ανάλυση, έρευνα αποτελούν ψυχρές διατυπώσεις σε στυλ λειτουργίας υπολογιστή. Απλή σειριακή τοποθέτηση φθόγγων σε λογικές σειρές που επιβάλλει ένα λεκτικό πρωτόκολλο. Τα νομικά κείμενα έχουν κατά βάση ψυχρές διατυπώσεις, διότι από την λειτουργική ανάγκη τους είναι δομημένα ώστε να απέχουν από κάθε είδους συναισθηματική φόρτιση. Ο νόμος δε χωρεί συναισθηματισμούς… Παρότι στα νομικά κείμενα η χρήση της γλώσσας είναι ακριβείας, σαν χειρουργικό νυστέρι, ο νόμος αδυνατεί να οριοθετήσει απλές κατά τα άλλα έννοιες όπως τέχνη, ελευθερία, προσβολή, παιδεία, θρησκεία κλπ. Αυτό συμβαίνει γιατί ο νόμος βασίζεται από την αρχή του σε συμβολικές παραστάσεις (κείμενα, λέξεις). Η ζωή του ανθρώπου δεν είναι συμβολικές παραστάσεις. Αυτές απλά χρησιμοποιούνται ως κώδικας επικοινωνίας, συνδετική κόλλα. Είναι αντίστοιχο της επιμονής μας να κολλήσει ξύλο με πέτρα. Προφανώς απαιτείται ειδική κόλλα…

Οι συμβολισμοί αποτελούν το πρωταρχικό στάδιο της νόησης. Στα τελικά στάδια, οι συμβολισμοί καταρρέουν κάτω από την ίδια τους την ανυποστασία και επικρατεί η ίδια η νόηση, αυτούσια. Άλλωστε, αρκεί κανείς να διαβάζει νομικά κατεβατά γύρω από το θέμα της ελευθερίας και μετά να ακούσει αντίστοιχα τραγούδια που έχουν γραφτεί. Η διαφορά είναι η εξής: στην πρώτη περίπτωση η έννοια τείνει να οριστεί συμπιεσμένη σε συγκεκριμένο επικοινωνιακό φορέα (γραφή) και στη δεύτερη να καταλυθεί αποσυμπιεσμένη από τον πρώτο φορέα στην εναλλακτική μορφή επικοινωνίας (εν δυνάμει επικοινωνία, κατανόηση έργου τέχνης).

 

Οι φωτογραφίες είναι δανεισμένες, κατά σειρά εμφανίσεως, από :

-www.dkimages.com

-www.didgeridoos.net.au

-www.ivcc.edu

-www.birdwatchersdigest.com

-www.transformedpuppet.com

-www.crf-usa.org

-www.boostranking.com